Πηγή γέλιου.

Κάθε μέρα πρέπει να φωνάξω του Σεμπάστιαν να κατέβει από τον τοίχο που έχουμε στην αυλή για να μην χτυπήσει. Αυτές τις μέρες του εγκλισμού επίσης για να μην έρχεται σε επαφή με τα άλλα παιδιά που έπαιζαν έξω από το σπίτι.

Χτες μετά από 1-2 φορές που του είπα να κατεβεί, πήγα κοντά του, τον κατέβασα, και του τράβηξα σιγά το αυτί. Λέγοντας ξανά ότι δεν επιτρέπεται να ανεβαίνει στον τοίχο. Επειδή λίγο πιο κει σκέφτηκε ότι μπορεί να είδαν το επισόδειο τα παιδιά, το έπαιζε ράμπο, και καλά δεν τον ενόχλησε, οπότε φεύγοντας του είπα ότι αν ξανα-ανεβεί στον τοίχο θα του τραβήξω και τα δυο αυτιά.

Στα πέντε λεπτά, έρχεται μέσα στο σπίτι ο Φελίππε Αλόνσο να μου πει ότι ο Σεμπάστιαν ανέβηκε και κατέβηκε από τον τοίχο. 

Γυρίζω έξω το κεφάλι μου και βλέπω τον Σεμπάστιαν να στέκεται δίπλα από τον τοίχο και να κρατάει και τα δυο του αυτιά.

Αυθόρμητα γυρίζω το κεφάλι μου μέσα στο σπίτι να μην δει ότι γελώ. 

Ξανα-γυρίζω σοβαρή κάνοντας ένα βήμα προς την κατεύθυνση του. Φωνάζει «είναι εντάξει, θα τα τραβήξω μόνος μου».

Γυρίζω ξανά το κεφάλι προς το σπίτι για να μην με δει ότι έχω αρχίσει να αλλάζω χρώμα από το γέλιο.

Γυρίζω έξω από το σπίτι και βλέπω ότι έχει βρεθεί στην άλλη άκρη της αυλή, να προσπαθεί να συγυρίσει τις καρέκλες. Μου θύμισε τόσο πολύ τον Peter Sellers στο “The Party”. 

Από χτες, το σκέφτομαι και γελώ.