Χτες την ώρα του διαλείμματος μου, πήγα στον μπακάλη, για να μπορέσω μόλις σχολάσω να έχω χρόνο για παιδιά και δουλειές σπιτιού. Αργά την νύκτα δεν είχα κάτσει ακόμα, ήρθε αναλαμπή, όπως τον γλόμπο του Κύρου.
Πάνω από μια δεκαετία πριν, είχα αφήσει το άγχος της δουλειάς να κερδίσει. Δούλευα, σχόλανα, πήγαινα σπίτι ξάπλωνα για ύπνο μέχρι την ώρα που έπρεπε να κυκλοφορήσω για τις κοινωνικές υποχρεώσεις και για να δούμε φίλους. Όλα μηχανικά. Δεν ξέρω πότε έκαμε κλικ στον εγκέφαλο μου ότι δεν έιναι ζωή έτσι και ξύπνησα, είχα πει τότε ότι δεν γίνεται να αφήσω το άγχος της δουλειάς να με κάμει έτσι ξανά. Τα κατάφερα. Για την δουλειά.
Ψες ήρθε η αναλαμπή. Δεν ξέρω αν κάποιος θα το έλεγε κατάθληψη. Δεν ξέρω αν κάποιος άλλος το έλεγε burn out. Το ρεζουμέ είναι ότι αν ξαπλώνω να κοιμηθώ σε ώρες που λογικά δεν θα το έκαμνα, και γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα και όχι λόγο ξενυχτιού, τότε δεν είμαι καλά.
Ξεκινά λοιπόν, ο αγώνας να κόψω τον ύπνο του άγχους. Το γράφω εδώ για να επανέλθω να δω αν όντως ισχύει.
Πάνω από μια δεκαετία πριν, είχα αφήσει το άγχος της δουλειάς να κερδίσει. Δούλευα, σχόλανα, πήγαινα σπίτι ξάπλωνα για ύπνο μέχρι την ώρα που έπρεπε να κυκλοφορήσω για τις κοινωνικές υποχρεώσεις και για να δούμε φίλους. Όλα μηχανικά. Δεν ξέρω πότε έκαμε κλικ στον εγκέφαλο μου ότι δεν έιναι ζωή έτσι και ξύπνησα, είχα πει τότε ότι δεν γίνεται να αφήσω το άγχος της δουλειάς να με κάμει έτσι ξανά. Τα κατάφερα. Για την δουλειά.
Ψες ήρθε η αναλαμπή. Δεν ξέρω αν κάποιος θα το έλεγε κατάθληψη. Δεν ξέρω αν κάποιος άλλος το έλεγε burn out. Το ρεζουμέ είναι ότι αν ξαπλώνω να κοιμηθώ σε ώρες που λογικά δεν θα το έκαμνα, και γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα και όχι λόγο ξενυχτιού, τότε δεν είμαι καλά.
Ξεκινά λοιπόν, ο αγώνας να κόψω τον ύπνο του άγχους. Το γράφω εδώ για να επανέλθω να δω αν όντως ισχύει.
Ναι κάτι θυμάμαι από εκείνα τα χρόνια, που ήταν μικρό το παιδί και οι υποχρεώσεις πολλές.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤα χρόνια της αϋπνίας.
Μετά άλλαξαν τα πράγματα.
Το παιδί μεγάλωσε, εγώ είχα το πρωί το δίωρο στο ραδιόφωνο και το βράδυ τη δουλειά στην εφημερίδα.
Ε αν δεν έκλεινα τα μάτια μία ώρα το μεσημέρι, ήταν αδύνατον να δουλέψω το βράδυ. Τα γράμματα στην οθόνη χοροπηδούσαν.
Θέλω να πω ότι καμμιά φορά, ένας ενδιάμεσος υπνάκος δεν είναι από κατάθλιψη ή από άγχος, αλλά ανάγκη του οργανισμού για να μπορέσει να αποδώσει καλύτερα στο υπόλοιπο της μέρας.
Όπως και να το κάνουμε, άμα εργάζεσαι, έχεις τρία παιδιά, σύζυγο και σπίτι να φροντίσεις, δεν είναι και το πιο ξεκούραστο πράγμα στον κόσμο!
Ίσως δεν είναι ο ύπνος που σε κάνει να μην αισθάνεσαι καλά μετά, αλλά το άγχος ότι δεν θα τα προλάβεις όλα.
Αυτή είναι η σκέψη μου και σου την άφησα εδώ, μιας και είδα το ποστ!
Καλημέρα Κλούλες!
Καλημέρα.
ΔιαγραφήΈχεις δίκαιο για το άγχος του να τα προλάβω όλα. Δεν είναι όμως ο ύπνος του να γεμίσουν οι μπαταρίες. Είναι ένας περίεργος ύπνος που κάποιες φορές μπορεί και να είμαι στον καναπέ δίωρο και mentally να μην βοηθήσει καθόλου.
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑγαπημένη μου, εύχομαι να τα καταφέρεις να νιώσεις καλύτερα με τις δικές σου προσπάθειες και όπως ξέρεις εσύ τον εαυτό σου, αλλά αν δεν τα καταφέρεις, μην το σκεφτείς δεύτερη φορά να το μιλήσεις με κάποιον ειδικό που μπορεί να βοηθήσει πριν βυθιστείς πολύ σε τούτη τη φάση! Το "μπορώ και μόνη μου" είναι μεγάλη παγίδα μερικές φορές- πρόσεχέ σε!
ΑπάντησηΔιαγραφή