Σκεφτόμουν ψες ότι αν καταφέρω να φτάσω το μεσημέρι χωρίς να βγω έξω και να βουρώ στους δρόμους σαν την πελλή, θα αλλάξω επάγγελμα και να γίνω οργανώτρια εκδηλώσεων ή κάτι παρόμοιο.
Σήμερα είχαμε 10:00 μάθημα η Καρμενσίτα. Στις 10:30 μάθημα ο Φελίππε Αλόνσο. Ο Σεμπάστιαν να κλαψουρίζει ότι θέλει να κάνει τα μαθήματα του επίσης!!!!! Και κάπου μέσα σε όλο αυτό ο δούκας του σπιτιού να έχει συναντήσεις όλη μέρα (οπότε είναι σαν να είναι γραφείο και όχι σπίτι) και μία συνάντηση εγώ που έβαλα μετά τα μαθήματα των παιδιών για να μπορέσω να την παρακολουθήσω.
Η Καρμενσίτα κάνει το μάθημα μόνη της. Κρατάει όμως το λαπτοπ της οικογένειας. Στο δωμάτιο της που έχει γραφείο και είναι ησυχία.
Ερχόμαστε μετά στο μάθημα του ΦΑ. Ευτυχώς έχουμε και ταμπλετ. Ευτυχώς το teams γίνεται και web. Όλοι με teams. Σηκώνω την Καρμενσίτα από το μάθημα της και την στέλλω στο δωμάτιο μου να συνεχίσει. Βάζω τον ΦΑ στο δωμάτιο της για να είναι σε γραφείο μπας και είναι πιο συγκεντρωμένος. Βάζω και εγώ άδεια για την ώρα που θα έχει για να μπορώ να είμαι κοντά του μπας και χρειαστεί βοήθεια και να ακούω και την δασκάλα γιατί λέει και στους γονιούς πράγματα καθώς μιλά στους μαθητές.
Η δασκάλα έχει κέφια και το μάθημα πάει ανάμιση ώρα. Κλείνω το teams του αγοριού με το έτσι θέλω, χάνει τα τελευτάια λεπτά του μαθήματος για να μπορέσω να ενώσω τον Σεμπάστιαν με τον παππού του μέσω skype να του κάμει τα «μαθήματα» του μέχρι να τελειώσω και εγώ την συνάντηση μου.
Ευτυχώς έχουμε την Καρμενσίτα στο σπίτι, μου φτιάχνει το φραπέ μου, ξεκινώ την συνάντηση, ο ΦΑ ξεσαλώνει με τηλεόραση και τάμπλετ γιατί ο παπάς μου εξαφανίστηκε και δεν μπήκε ποτέ στο skype. Meltdown του Σεμπάστιαν στο μέσο της συνάντησης μου γιατί δεν βρίσκει μήλο να φάει. Αγκαλιές του μονόλεπτου και συνεχίζουμε.
Αποτέλεσμα. Δεν μαγείρεψα, εννοείται. Ζήτω η πιτσαρία. Πρώτο φάουλ στο θέμα οργάνωσης. Δεν αλλάζω επάγγελμα.
Εκεί που τελειώνει η συνάντηση μου, παραγγέλλω φαγητό, και κάθομαι στο computer να συνεχίσω δουλειά.
Μπα.
Σφήκα στο σπίτι. Άλλη προσπάθεια να μείνω ήρεμη να προσπαθήσω να βγάλω την σφήκα από το σπίτι ενώ ξεκινούν να μου αραδιάζουν η Καρμενσίτα με τον ΦΑ πόσο θανατηφόρα είναι τα τσιμπήματα της σφήκας.
Τα νεύρα μου.
Αναπνοές.
Ντάξει, πέντε λεπτά πήρε.
Πίσω δουλειά.
Τους έδωσα μπισκότα μέχρι να έρθει η πίτσα. Βραβείο μάνας περιμένω τέλος του μήνα.
Σήμερα είχαμε 10:00 μάθημα η Καρμενσίτα. Στις 10:30 μάθημα ο Φελίππε Αλόνσο. Ο Σεμπάστιαν να κλαψουρίζει ότι θέλει να κάνει τα μαθήματα του επίσης!!!!! Και κάπου μέσα σε όλο αυτό ο δούκας του σπιτιού να έχει συναντήσεις όλη μέρα (οπότε είναι σαν να είναι γραφείο και όχι σπίτι) και μία συνάντηση εγώ που έβαλα μετά τα μαθήματα των παιδιών για να μπορέσω να την παρακολουθήσω.
Η Καρμενσίτα κάνει το μάθημα μόνη της. Κρατάει όμως το λαπτοπ της οικογένειας. Στο δωμάτιο της που έχει γραφείο και είναι ησυχία.
Ερχόμαστε μετά στο μάθημα του ΦΑ. Ευτυχώς έχουμε και ταμπλετ. Ευτυχώς το teams γίνεται και web. Όλοι με teams. Σηκώνω την Καρμενσίτα από το μάθημα της και την στέλλω στο δωμάτιο μου να συνεχίσει. Βάζω τον ΦΑ στο δωμάτιο της για να είναι σε γραφείο μπας και είναι πιο συγκεντρωμένος. Βάζω και εγώ άδεια για την ώρα που θα έχει για να μπορώ να είμαι κοντά του μπας και χρειαστεί βοήθεια και να ακούω και την δασκάλα γιατί λέει και στους γονιούς πράγματα καθώς μιλά στους μαθητές.
Η δασκάλα έχει κέφια και το μάθημα πάει ανάμιση ώρα. Κλείνω το teams του αγοριού με το έτσι θέλω, χάνει τα τελευτάια λεπτά του μαθήματος για να μπορέσω να ενώσω τον Σεμπάστιαν με τον παππού του μέσω skype να του κάμει τα «μαθήματα» του μέχρι να τελειώσω και εγώ την συνάντηση μου.
Ευτυχώς έχουμε την Καρμενσίτα στο σπίτι, μου φτιάχνει το φραπέ μου, ξεκινώ την συνάντηση, ο ΦΑ ξεσαλώνει με τηλεόραση και τάμπλετ γιατί ο παπάς μου εξαφανίστηκε και δεν μπήκε ποτέ στο skype. Meltdown του Σεμπάστιαν στο μέσο της συνάντησης μου γιατί δεν βρίσκει μήλο να φάει. Αγκαλιές του μονόλεπτου και συνεχίζουμε.
Αποτέλεσμα. Δεν μαγείρεψα, εννοείται. Ζήτω η πιτσαρία. Πρώτο φάουλ στο θέμα οργάνωσης. Δεν αλλάζω επάγγελμα.
Εκεί που τελειώνει η συνάντηση μου, παραγγέλλω φαγητό, και κάθομαι στο computer να συνεχίσω δουλειά.
Μπα.
Σφήκα στο σπίτι. Άλλη προσπάθεια να μείνω ήρεμη να προσπαθήσω να βγάλω την σφήκα από το σπίτι ενώ ξεκινούν να μου αραδιάζουν η Καρμενσίτα με τον ΦΑ πόσο θανατηφόρα είναι τα τσιμπήματα της σφήκας.
Τα νεύρα μου.
Αναπνοές.
Ντάξει, πέντε λεπτά πήρε.
Πίσω δουλειά.
Τους έδωσα μπισκότα μέχρι να έρθει η πίτσα. Βραβείο μάνας περιμένω τέλος του μήνα.
Καλά, πάρε τώρα από εμένα μια ευχή για χρόνια πολλά, μιας και ήταν η γιορτή της μητέρας χθες και για το βραβείο, έχει ο Θεός!
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα τα χαίρεσαι, είναι αξιαγάπητα!
οο σε ευχαριστώ πολύ :)
Διαγραφήαχ θεε μου, υπομονηηηηη
ΑπάντησηΔιαγραφήποιος την έχασε να την βρω εγώ είναι η ερώτηση. :)
ΔιαγραφήΚοιτάζω τον τίτλο της ανάρτησης, ξανακοιτάζω τον, ήταν ήρεμο τούτο το πρωινό;
ΑπάντησηΔιαγραφήΈχω πολλά να μάθω, ένεν;
:)
Κάποιες φορές θα ήθελα να είμαι ζουζούνι να πάω σε άλλα σπίτια να δω πως τα καταφέρνουν. Είναι ήρεμο το πρωινό γιατί τα απογεύματα είναι χειρότεραααααααααααααααααααααααααααααα. :)
ΔιαγραφήΩιμέ! Φαντάστηκα και τη σφήκα τώρα μαζί με τα ζουζουνιτά των μωρών!
ΑπάντησηΔιαγραφήΈχεις φουλ εικόνα. :)
Διαγραφή