Για να θυμάμαι...

 Προσπαθώ να στρώσω τον Σεμπάστιαν στο διαβάσμα. Δεν πήρε καλά την πρώτη τάξη. Δεν θέλει να κάνει τις ασκήσεις του.

Βρίσκω υπομονή, δεν ξέρω από που, αναπνοές, είναι που είμαι με άδεια αυτές τις μέρες, είναι που θέλω να απασχολήσω το μυαλό μου με κάτι άλλο, σιγά σιγά, φτάσαμε στο σημείο που δέχεται να κάνει τις ασκήσεις, απλά θέλει την τριπλάσια ώρα...

Δυσκολεύεται με τα γράμματα, να είναι πάνω στην γραμμή... Με κάτι τελικά σίγμα, κάτι να ξεχωρίζουν τα κεφάλαια με τα μικρά, το δέλτα το μικρό... Δράμα...

Σήμερα ξεκίνησε να γράψει... Ήμουν κάπου κοντά.. Και ακούω το εξής

"είμαι έτοιμος να λάμψω!“

Δεν άντεξα και ρώτησα." τι εννοείς ρε, είσαι έτοιμος;"

Και μου δείχνει περήφανα ότι θα δοκιμάσει να γράψει το δ το μικρό. Κάτι σαν "δες μαμα είμαι Ολυμπιονίκης, έτοιμος να σπάσω το ρεκόρ των καταδύσεων από τα 10 μέτρα "

Τι να του πω. "Λάμψε" 

Ας του μείνει αυτή η αυτοπεποίθηση να την πω, σιγουριά να την πω... Δεν ξέρω τι να πω. 

Για να θυμάμαι. ..

 Ο Σεμπάστιαν έκοψε μόνος του μήλο με το εργαλείο και αυτοθαυμάζεται λέγοντας "ωωωωω το θαύμα της ζωής"..

Τι άλλο θα ακούσω σήμερα. 

Τι ακούω

 20:40

Τους έβαλα για ύπνο. Στις δικαιολογίες για να σηκωθούν από τα κρεβάτια τους, ο Σεμπάστιαν κρατώντας ένα ψεύτικο κινητό ήρθε να ανακοινώσει τι έχει διαβάσει μαζί με τους πούλουκκους του.

Σ: Μάμα ξέρεις ότι οι κροκόδειλοι στην Αμερική είναι προς εξαφάνιση;

Ε: οκ. όταν δω κάποιον θα φροντίσω να μην του κάνω κακό. (τι να πω. Κουρασμένη είμαι.) αντε κρεβάτι σου. 

Ξεκινά να φύγει και πριν βγει της πόρτας. 

Σ: α, χάθηκε και μια αρκούδα.

Ε: (θα τον δυσκολέψω λέω. 6 χρόνων είναι.) καφέ ή πολική;

Σ: πολική 

Ε: οι πιγκουίνοι το ξέρουν; 

Δεν του πήρε περισσότερο από 2 δευτερόλεπτα να μου απαντήσει. 

Σ: Μάμαααα αφού μένουν σε ξεχωριστες χώρες. Οι πιγκουίνοι ζουν Νότια και οι αρκούδες στη Δύση.. (νταξει.. Έχασε τον Βόρειο πόλο..)

Σεμπάστιαν 1 - Μάμα Σεμπάστιαν 0

Τι ακούω.

 Δουλεύω στον υπολογιστή. Τα αγόρια παίζουν έξω στην αυλή..

Ακούω πανζουρλισμό, κάτι να χτυπιέται και έρχεται τρέχοντας ο Σεμπάστιαν σπίτι.

 

Σεμπάστιαν: «Μάμα οι κατσαρίδες δεν είναι κόκκινες;»

Εγώ: «Όχι, είναι καφέ»

Σ: «Τότε γκρίζο τι είναι»

Ε: «Σκαθάρι»

Γυρίζει και φωνάζει..

Σ: «Φελίππε Αλόνσο, δεν έπρεπε να το σκοτώσουμε, ήταν σκαθάρι όχι κατσαρίδα».

ΦΑ: «Δεν το σκοτώσαμε»

Σ: «Εεε, αναπτύξαμε το στους ουρανούς.»

Απορίες της νύχτας

Ξάπλωσε το παιδί την νύχτα με το βιβλίο του. «Ο Γύρος του Κόσμου» με τα Playmobil. Πληροφορίες για διάφορες χώρες με εικόνες μόνο Playmobil. Να διαβάζει δεν ξέρει ακόμα ο Σεμπάστιαν. Βλέπει στην σελίδα για την Ρωσία, θρησκευτική εικόνα με την Παναγία και τον Χριστό. Την ώρα που πήγα να κλείσω το φως για να κοιμηθούν έχουμε την ακόλουθη συζήτηση.

 

«Μάμα, έχω μια απορία. Μα οι Ρώσσοι πιστεύουν στον Θεό;» - με κάτι μάτια τεράστια γεμάτα απορία. Να πω εδώ ότι δεν πάμε εκκλησία, δεν είμαστε άθεοι αλλά δεν έχουμε και ιδιαίτερες θρησκευτικές συζητήσεις στο σπίτι.

 

«Ναι βρε, είναι Χριστιανοί οι περισσότεροι» του λέω. «γιατί ρωτάς;»

 

«Ε πως γίνεται να κάνουν πόλεμο; Ο Θεός δεν είπε για αγάπη;»

 

Άτε τωρά. Κάτσε να το αναλύσουμε…. 

Ραντεβού

Το παιδί μου που είναι πιο εύκολο να κολλήσει και να ζητήσει ηλεκτρονικό (στην περίπτωση μας τάμπλετ) είναι ο Φερνάντο Αλόνσο. Είναι παιδί που δεν παίζει μόνο του, δεν διαβάζει σχεδόν καθόλου βιβλία, και βαριέται εύκολα.

 

Είναι διακοπές, εγώ δουλεύω από σπίτι και ο ΦΑ ξυπνά κάθε μέρα στις 7:00. Στις 7:00. Και μου ξυπνά και τον Σεμπάστιαν μαζί για να έχει παρέα, στις 7:00. Αλλά στις 7:30 αρχίζουμε « μάμα μπορώ να παίξω με τον τάμπλετ;»

 

Προσπαθώ να μην τους το δίνω καθόλου εκτός και αν είναι απόλυτη ανάγκη (να έχω κανένα meeting και να μην θέλω να ακούγεται στο background η συζήτηση των αγοριών για πορτάκια με φωνή Στρουμφακίων και Μίνιον. Κάθε μία ώρα λοιπόν, ο ΦΑ να έρχεται και να ζητά τάμπλετ. Ε, σε κάποια φάση του είπα «έρχεσαι κάθε μια ώρα και το ζητάς την στιγμή που ξέρεις ότι δεν θα σου το δώσω πριν από το μεσημέρι. Σε μία ώρα θα κλείσω ραντεβού (το έγραψα και στην ατζέντα μου) και θα σε περιμένω να έρθεις να κλαφτείς για το τάμπλετ. Οκ?» Δεν είπε κάτι και έφυγε.

 

In the meantime, ο Σεμπάστιαν να μουρμουρά ότι θέλει σοκολάτα (του έδωσε η γειτόνισσα σοκολατένια αυγά και για τους τρεις). Του κλείνω και αυτουνού ραντεβού μισή ώρα μετά τον ΦΑ, και του είπα να έρθει και αυτός μετά να κλαφτεί για την σοκολάτα.

 

Αποτέλεσμα.

 

Ο ΦΑ μάλλον το πήρε εγωιστικά και δεν ήρθε στο ραντεβού. Win for me.

 

Ο Σεμπάστιαν ήρθε δυο λεπτά πιο γρήγορα (δεν ξέρω πως κατάλαβε πως πέρασε η ώρα).

 

Έδωσα την σοκολάτα και στους τρεις (10 λεπτά κέρδος ησυχίας για μένα), και ο ΦΑ θα πιάσει το τάμπλετ μόλις τελειώσει το μπάνιο του, εγώ έχω σχολάσει άρα 15 λεπτά win για μένα.

 

Όταν του πω ότι για 15 λεπτά ακόμα θα πρέπει να βοηθήσει να συγυρίσουμε πρώτα το δωμάτιο του θα έχω καινούργιο κύμα κλαμάτων, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Μάτι

 Αλό.

Στο μάτι δεν πιστεύω. Νομίζω τουλάχιστον. Τελευταίως μου λένε συχνά να πάω να ξεμαθκιαστώ.

Επειδή θέλω να ευλογήσω τα γένια μου και δεν θέλω να αναφέρω φωναχτά σε κανένα, ειπα να πω εδώ. Μπας και αλλάξει γνώμη. 

Φαίνεται ότι κάτι από αυτά που κάνω και λέω κόλλησε ή απλα η Καρμενσίτα έχει ένα από τα ακόλουθα:

1. Απόλυτη βαρεμάρα. 

2. Κάτι θέλει.

3. Κάτι κρύβει.

Εχω σπάσει εγώ το πόδι μου, οπότε είμαι όλη μέρα στον καναπέ. Το μάτι που λέγαμε. Ή απλά η δική μου απροσεξία. Σήμερα στις 10 το πρωι έστειλαν τον κόντε στο σπίτι γιατί ο συνάδελφος του έχει κόβιντ. Οπότε μπήκε απλά στο σπίτι και κλείστηκε στο γραφείο να συνεχίσει την δουλειά. Του στείλαμε φαγητό, καφέ και γλυκό.

Έρχεται τώρα η Καρμενσίτα και λέει το εξής. "θα βάλω πλυντήριο. Αφού εσύ δεν μπορείς και ο παπάς είναι σε περιορισμό, είμαι η αμέσως πιο μεγάλη, άρα θα το κάνω εγώ."

Σοκ. Το παιδί που λέω είναι ώρα να συγυρισουμε και θυμάται 15 αλλά πράματα να κάμει εκτός από το να βοηθήσει. Σοκ.

Λες να κόλλησε τίποτα από αυτά που λέω... Ή όντως κατι κρύβει;;;;