Typical day.

Όλα έγιναν ταυτόχρονα. Μόλις τελείωσε το γάλα του ο Φελίππε Αλόνσο, προσπάθησε να καταρρίψει το ρεκόρ του του ενός μέτρου.χρειαζόταν να βγάλει όλο το γάλα. Και στο πάτωμα και πάνω μου. Μέχρι να τα καθαρίσω διψασε η Καρμενσιτα. Λουθηκε το νερό και μου την είπε ότι εγώ φταιω που έβαλα πολύ στο ποτήρι. Ευκαιρία να την κάνω μπάνιο αφού θα βγαζαμε τα βρεγμένα. Τελειώνει το μπάνιο, με αρκετό νερό στο πάτωμαγια να σφογγαρισω και καθώς προσπαθώ να της χτενισω την αφάνα ακούω τον μικρό να διαμαρτύρεται. Ε φυσικά αφου δεν έμεινε τίποτα στο στομάχι του. Στην σκεψη οτι είναι ώρα για μπανιο, πρέπει να αντέξει. Φυσικά γέμισε και το πανί σκατό. Η Καρμενσιτα ξεκίνησε να ζητά φαγητό. Πάνω που είπα θα τους προλάβω, χτυπάει το κεφάλι της πάνω στο ξύλο. Κλάμα, δάκρυ κορόμηλο. Ανάμεσα στο δάκρυ να ζητά σάντουιτς. Ο μικρός έχει πάρει το χρώμα που εχει το γλυκό βαζανάκι. Σκατά. Του αλλάζω πανί, φτιάχνω σάντουιτς, ξεκινώ να τον ετοιμασω για μπάνιο. Δεν γλυτωνω το γραφείο ευημερίας από τους γείτονες. Μόλις τελειώνει το μπάνιο ευτυχώς έφτασε ο παπάς. Του τον παραδινω για να μπορεσω να έχω και τα δυο μου χέρια για να φτιάξω γάλα. Να βλέπω και το φαγητό που έστειλε η μαμά μου και να ξεκινά το δικό μου στομάχι να διαμαρτύρεται. Ο Φελίππε Αλόνσο τελικά από τα 120ml που του έκανα εφαγε τα 30. Καλά αφου δεν πεινούσε για έκλαιγε? Α?