Οταν φεραμε τον Φελιππε Αλονσο στο σπιτι περασαμ δυο βδομαδες σχετικα ησυχες. Παλευα με τον θηλασμο, αλλα ενταξει, χαλαρα. Στην συνεχεια μας ηρθε ο ουρανος στο κεφαλι. Εκλαιγε ολη μερα. Ολη μερα. Κολικοι λεει. Και δωστου να τον κρατουμε ολη μερα, προσπαθοντας να τον ανακουφισουμε. Ε λοιπον δυο μηνες μετα βλεπω οτι οι κολικοι του ειναι επιλεκτικοι. Μπροστα απο παραθυρο δεν ποναει. Ρωτησα την παιδιατρο, η οποια μου ειπε οτι η περιοδος των κολικων δεν ειναι μονο πονος. Ειναι πολλα μαζι, ανασφαλεια, η αλλαγη... Αν το ηξερα αυτο απο την αρχη θα χειριζομουν την κατασταση πολυ διαφορετικα.
Ερχομαστε στο πλαν βου. Απο χτες το πρωι ξεκινησα να του λεω οταν τον κρατω "Εισαι μια χαρα. Δεν πονας πουθενα. χαιρομαστε που ηρθες στην παρεα μας. Η καλαθα σου ειναι πολυ ωραια. Μπορεις και μονος σου." Ε που θα παει. Δεν θα στρωσει?
Χαχα αρεσεν μου η ψυχολογική νέα προσέγγιση πλαν Β! Καλή επιτυχία! :)
ΑπάντησηΔιαγραφήΕ αφού έσπασα. Δεν φτάνει που δεν έχω υπομονή, βουίζουν και τα αυτιά μου ολη μέρα από το κλάμα. Θα δω πως θα πάει η βδομάδα με το πείραμα. Στην κόρη μου δούλεψε. Της έλεγα κάθε μέρα ότι no.2 στο πανί να μην κάμνει το απόγευμα που ειμασταν μόνες μας να κάνει άλλες ώρες. Για αρκετούς μήνες σχεδόν δεν έβλεπα καφέ πανί. :)
ΔιαγραφήΈλα ρε; Δεν το ξερά τότε που ήταν μικρές. Παντώς ντιαρ, σου εύχομαι υπομονή και σου λέω ότι η κατάσταση θα βελτιώνεται.
ΔιαγραφήΞερω οτι λογικα θα βελτιωθεί η κατάσταση, απλά προσπαθω να μην ασπρισουν άλλες τρίχες στα μαλλια μου. Θα ξεκινήσω και το τροπάριο με το νο.2 δεν παει άλλο. Άλλαξα δυο πανιά σήμερα. Θα σας ενημερωσω αν δουλεψει ξανά.
Διαγραφή