Περιμένω από λεπτό σε λεπτό να σκάσει.. Το κλάμα. Βουίζουν τα αυτιά μου. Δεν κλαίει απλά. Φωνάζει. Από την μια έχω κουραστεί, από την άλλη με πιάνει και το γέλιο όταν το κλάμα του είναι του παραπόνου, και γίνεται ροζουλής με το κάτω χείλος να τρέμει και να πουλαρώνει. Θα πάμε παιδίατρο σήμερα. Ελπίζω να μην μου πει ότι είναι κολικοί και να κάνω υπομονή. Κολικοί δεν πρέπει να είναι. Δεν γίνεται να έχει κολικούς μέσα στην καλάθα, αλλά αν τον κρατάς μπροστά από το παράθυρο να μην έχει. Νομίζω μας παίζει και αυτός στα δάχτυλα του. Που θα μου πάει, θα καταλάβει και αυτός ότι γυαλίζει το μάτι μου. Η κόρη μου δήλωσε ότι θέλει να γίνει ζωγραφίστρια όταν μεγαλώσει. Σκεφτόμουν να της πω ότι θα παίρνει μάλλον ανεργιακό αλλά μετά σκέφτηκα ότι πλέον έχει τόσο πολύ κόσμο δεν έχει δουλειά και είμαι σίγουρη ότι δεν είναι όλοι ζωγράφοι και ζωγραφίστριες..
Και είναι δυνατόν να μου μένουν 5 εκατοστά να τελειώσω την κουβέρτα μου και να μου τελειώνει το μαλλί?????? Α????? Μα είναι δυνατόν?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου