Αααααααα!!!

Με την Καρμενσίτα, περάσαμε εύκολα. Στον δεύτερο μήνα κοιμόταν από τα μεσάνυκτα μέχρι τις 7 με 8 το πρωί. Τώρα ζούμε τους κολικούς!!!! Τι είναι τούτο? Φτιάχνουμε γάλα, το κατεβάζει όλο χαλάλι του, και περνάμε το επόμενο τέταρτο να ρεχτεί. Λίγη κουβέντα, λίγη μουσική και στο καλάθι του. Στα δέκα λεπτά που αποφασίζω επιτέλους να βάλω πλυντήριο/να καθαρίσω/να σιδερώσω/να κάτσω να σερφάρω/να κάμω σμιλί, ξεκινάει αρχικά το παράπονο. Του δίνω πιπίλα! Τάχα πως την πιάνει. Ξανά το παράπονο το οποίο σιγά σιγά γίνεται κλάμα. Το κλάμα κλιμακώνεται με ένα βρέφος σε χρώμα μπορντοκόκκινομωβ, να μην αναπναίει από το κλάμα και το κορμί του να είναι πιο τεντωμένο από το τόξο του Robin Hood!!!! Έχω δοκιμάσει διάφορα. Από το ανάποδα πάνω στο γόνατο (δουλεύει αλλά για πολύ λίγο), να τον κρατώ, να μην τον κρατώ, να τον σούζω (σε βαθμό που σκέφτομαι ότι στο τέλος θα γίνει ο εγκέφαλος του φραπέ), να προσπαθώ να σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει και θα περάσει μόνο του!!!, tea.. δεν βρήκα τίποτα που να δουλεύει εκτός από το φαρμακούλι που μας ειπε η παιδίατρος πριν από το γάλα του. Πρέπει να πω ότι κάπως δουλεύει αλλά όχι πάντα. Any ideas?