Υπάρχει ένα κατάστημα που τα τελευταία 11 χρόνια πηγαίνω 3
φορές τον χρόνο περίπου. Ο ιδιοκτήτης χαμογελαστός πάντα ευγενικός, αν και αραιά
πήγαινα στο κατάστημα, με έχει δει και χωρίς παιδιά, και έγκυο και με τα παιδιά
μαζί. Κάθε φορά που πήγαινα τις τελευταίες φορές συνήθως μόνη ή με τα αγόρια
μόνο, μου έλεγε να δώσω χαιρετίσματα της Καρμενσίτας. Κάτι τέτοια αρέσουν της
κόρης μου οπότε ευχαρίστως της τα έδινα.
Χτες που πήγα στο κατάστημα μετά από κάτι μήνες η υπάλληλος
του με το που μπαίνω μέσα μου λέει δεν υπάρχει ο κύριος πλέον. Πέθανε. Πριν δυο
μήνες, λέει και να προσπαθεί να μου εξηγήσει και από τι αρρώστησε ο άνθρωπος. Κάγκελο
εγώ. Έφυγα με τα μισά πράγματα από αυτά που ήθελα να αγοράσω.
Στο αυτοκίνητο πήρα την θεία μου τηλέφωνο για να της το πω
αφού τον ήξερε και αυτή, αναγκαστικά θα το μάθαινε και η κόρη αργά η γρήγορα.
Την ακούω να μουρμουρίζει.
«Είναι η πρώτη φορά που δεν μου φέρνεις χαιρετίσματα.»
Διαβάζει αυτές τις μέρες τις μικρές κυρίες και σκέφτομαι να
την πάρω αύριο να δει την ταινία. Να θυμηθώ να πάρω χαρτομάντηλα. Και για τις
δυο μας.
Θέλω κι εγώ να πάω να δω την ταινία. Άκουσα ανάμεικτα σχόλια, αλλά νομίζω ότι αφού πάω να την δω για σκοπούς νοσταλγίας, τον σκοπό τούτο θα τον εκπληρώσει, και λογικά θα είναι και "όμορφη" ταινία. Θα δούμε αν τα καταφέρω να πάω.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚι εγώ λυπούμαι όταν φεύγουν έτσι ανθρώποι, τυχαίοι μες στη ζωή μας, που όμως ήταν μορφές που θυμούμουν και συμπαθούσα. Φτανόκαρτη πολλά.
Στο φτανόκαρτη να βάλω και τον εαυτό μου. Ειδικά μετά που έχω τα παιδιά. Πριν νομίζω ήμουν αναίσθητη.
Διαγραφή