Αγαπώ τις «Μικρές Κυρίες». Από τα
αγαπημένα μου βιβλία. Είχα δει και όλες τις ταινίες. Ανυπομονούσα να δω την
φετινή κυρίως για την Meryl Streep (βρήκα φανταστική την ιδέα να
παίξει την Θεία Μαρτς) και την Saoirse Ronan (γιατί η Jo ήταν
η αγαπημένη μου και ήμουν περίεργη πως θα ήταν).
Ακολουθούν Spoilers.
(έχω παρατηρήσει ότι
έχει πάρα πολύ κόσμο που δεν έχει ιδέα ποιες είναι οι Μικρές Κυρίες. Σοκ για
τον έφηβο εαυτό μου που νόμιζε ότι όλοι είχαν διαβάσει τον βιβλίο ή είχαν δει έστω
την ταινία)
Η κόρη δεν πρόλαβε
να διαβάσει όλο το βιβλίο. Δεν είχε φτάσει στο σημείο που πεθαίνει η Μπεθ.
Οπότε πέρνω χαρτομάντηλα μαζί μου να είμαι έτοιμη. Εγώ ήξερα ότι θα τα χρειαστώ
λόγο νοσταλγίας να το πω...
Δεν είχα διαβάσει
τίποτα σχόλια για να μην με επηρεάσει καθόλου στο πως θα μου φανεί. Ξεκινάει η
ταινία. Από το τέλος!!!! Άτε τωρά το 10χρονο να μπορέσει να ακολουθήσει την
ροή. Αγγλικά δεν ξέρει και με τους υπότιτλους καλά τα πάει αλλά όσο και να πεις
τις έφευγαν κάποιοι. Προσπάθησα να της εξηγίσω στα ψυθιριστά πως πάει το πράγμα
χωρίς να ενοχλήσω και τους γύρω. Φτάνει το κομμάτι με τον θάνατο της Μπεθ, της
δίνω το χαρτομάντηλο να το έχει. Εγώ κλάμα εννοείται. Δεν βλέπω καμιά κίνηση από
δίπλα, λέω, ντάξει, δεν την πείραξε. Η αγαπημένη της η Έιμι έτσι και αλλιώς...
Τελειώνει η ταινία. Βγαίνουμε
από την αίθουσα, δεν άντεξα την ρωτώ. «Ρε Καρμενσίτα, πρόσεξες ότι πέθανε η
Μπεθ?»
Γυρίζει με κοιτάζει
με κάτι μάτια, να.. «Μα πέθανε?»
Ούτε και πήρε χαπάρι.
Την έβλεπε σε όλη την ταινία με τα flashbacks οπότε δεν της πέρασε
από το μυαλό ότι πέθανε.
Η απορία που είχε στο τέλος της ταινίας.. Μα γιατί
αφού αγαπούσε την Τζο παντρεύτηκε την Έιμι? Θα πρέπει να κάνουμε και αυτές τις συζυτήσεις πλέον.
Αυτά για το
10-χρονο.
Για μένα τώρα. Μου άρεσε
πάρα πολύ. Πάρα πολύ. Ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Αλλά δεν έψαχνα να βρω λεπτομέρειες
να μην μου αρέσουν. Αν το ψάξω θα βρω. Δεν θέλω όμως. Αν είχατε διαβάσει το βιβλίο μικροί και σας άρεσε να πάτε.
Επήα τις προάλλες, ήμασταν μόνες μας μες στο σινεμά και πολύ το απόλαυσα. Κι εγώ για τη νοσταλγία του πράγματος επήα, και μου άρεσε. Δεν θεωρώ ότι είναι αριστούργημα, αλλά ήταν όντως νοσταλγικό, με ωραίους ηθοποιούς, ωραία κοστούμια, ωραία μουσική, τι άλλο να θέλεις για μια Τετάρτη νύχτα δηλαδή;
ΑπάντησηΔιαγραφήΓια τα μωρά μου είπαν ότι λόγω των flashbacks ήταν δύσκολο να την ακολουθήσουν, οπότε καταλαβαίνω το μπέρδεμα της μικρής!
Πάντως, κι εγώ έκλαψα!
Θα την αφήσω να τελειώσει το βιβλίο και θα της βάλω την μαυρόασπρη βερσιόν.
ΔιαγραφήΌντως δεν θα την έλεγα αριστούργημα αλλά τον σκοπό της νομίζω τον πέτυχε. :)