Τα παιδιά είναι διακοπές.

Πρώτη μέρα διακοπών Πασχαλινών των παιδιών. Των παιδιών. Όχι δική μου.

Τα "αγγελούδια" μου κοιμήθηκαν ένα 30λεπτο πιο πολύ και κατάφερα να κλείσω ραντεβού για εμβόλιο.

Δουλειά μετά, με το πίσω μέρος του μυαλού μου να μην έχει αποφασίσει αν θέλω να βάλω το εμβόλιο ή όχι, μαζί με κάτι απορίες που ήθελα να λύσω και να μην βρίσκω ένα γιατρό να εξηγηθώ.

Όλο το πρωινό, ένας διαβολεμένος αέρας να φυσά έξω που ήταν αρκετός για να κρατήσει τα παιδιά μέσα στο σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι εγώ δουλεύω και αυτοί κάνουν φασαρία και τσακώνονται. Ο Σεμπάστιαν ξύπνησε και κλαψούριζε για τα πάντα. Ο Φελίππε Αλόνσο να έχει όρεξη για καυγά. Η Καρμενσίτα να τους λέει όχι σε ότι την ρωτούν.

Άντεξα μέχρι τις 11:30 και τους είπα να ανοίξουν τηλεόραση. Εννοείται τσακώθηκαν και στο τι θα δείξει η τηλεόραση.

Φαγητό για το μεσημέρι, είχα φέρει από την μάμα μου, μετά που τους ρώτησα αν θέλουν, για να μην έχω την έννοια του φαγητού. Ευκολία μεγάλη γιατί ως γνωστόν εγώ με το νοικοκυριό και την μαγειρική δεν.

Ο Φελίππε Αλόνσο να μιλάει πολύ δυνατά, ο Σεμπάστιαν να συνεχίζει να κλαψουρίζει κάθε 20 λεπτά ότι θέλει σοκολάτα. Να μιλούν από την ώρα που ξύπνησαν ακατάπαυστα. Αποφάσισαν η Καρμενσίτα με τον ΦΑ να παίξουν επιτραπέζιο. Win of the day. Μεγαλώνουν.

Το περίεργο είναι που δεν εμφανίστηκαν παιδιά στην γειτονιά σήμερα. Οπότε μαζεύτηκαν σπίτι σχετικά γρήγορα.

Τελειώνει η μέρα όμως και έχω ένα ζουζούνισμα στο κεφάλι μου και ένα μούδιασμα που δεν ξέρω αν είναι από την φασαρία, την έγνοια ..