Τσικνοπέμπτη.

 

Από το 2014 που πήγε η κόρη μου στο νηπιαγωγείο, ξέρω ότι με εντολές του Υπουργείου, τα παιδιά δεν μπορούν να βάλουν στολές καρναβαλιού και να παν στο σχολείο. Μπορούν να πάρουν μόνο κάποιο καπελάκι.

 

Όταν έγινε η συνάντηση του συνδέσμου γονέων προχτές, ξεκίνησε με την ανησυχία ότι πρέπει να εξηγήσουν στα παιδάκια (του νηπιαγωγείου) ότι δεν μπορούν να βάλουν στολή και ότι σε όλα τα σχολεία το ίδιο να γίνει για να μην νιώθουν άσχημα. Άκουγα τις μαμάδες να μιλούν και μου έρχεται η εξής απορία.

 

Γιατί να ενοχλήσει τα παιδιά ; Γιατί ; Για κάτι το οποίο δεν ήταν καν παράδοση. Δεν ντύνονταν άλλες χρονιές.

 

Αν εγώ στο σπίτι ξεκινήσω και συζητώ, Παναγία μου δεν θα βάλετε στολές φέτος  και πω πω πω, πως θα γιορτάσετε Τσικνοπέμπτη, δεν είναι λογικό να θεωρήσει και το παιδί ότι κάτι δεν γίνεται που έπρεπε να γίνει και να δημιουργήσω την ανησυχία?

 

Ρε παιδί μου. Η Καρμενσίτα που είναι στα 11, διαμαρτυρήθηκε λίγο που δεν τους αφήνουν να κάνουν κάτι. ΟΚ. Λέμε ξανά για πιο λόγο και ότι οι κανόνες υπάρχουν για κάποιους λόγους και όταν σχολάσει θα ντυθούμε και οι δυο και θα πάμε στην γιαγιά της ντυμένες για το έθιμο της μέρας. 

Ο Σεμπάστιαν πήγε σχολείο χαρούμενος όπως πάντα. Όταν έρθει σπίτι θα ντυθούμε μάσκες μόνοι μας, θα βάλουμε μουσική. Αν θέλω το κάμνω πάρτι αν θέλω παίζω πελλό. End of story.

Αυτό όλο που τα παιδιά δεν παίρνουν χαπάρι για κάποια πράγματα και ακούνε τους γονιούς να μεγαλοποιούν κάποιες καταστάσεις αλλά μετά να έχουν παράπονο ότι το παιδί διαμαρτύρεται δεν θα το καταλάβω ποτέ.

Είναι σαν να του λέω θα σου πάρω σοκολάτα και μετά να του πω δεν στην δίνω. Αν δεν μπορώ να δώσω την σοκολάτα δεν θα την αναφέρω. Το ίδιο. Δεν θα ξεκινήσω να λέω στο παιδί των 5 χρόνων ότι θα φάει σουβλάκια στο σχολείο και θα πάει μάσκα ντυμένο και μετά να έχω θέμα που θα του πω ότι δεν θα πάει.

εκτός και αν έχω τόσο λάθος ρε παιδί μου.