Υποτίθεται ότι είναι εποχή καραντίνας.
Υποτίθεται ότι επισκέψεις δικαιούνται μέχρι δυο άτομα.
Το πρωί βρέθηκαν 6
κοπελούδκια έξω από το σπίτι μου που τα έστειλαν οι γονείς τους να παίξουν (και
καλά στην φύση). Όχι της ίδιας οικογένειας εννοείται.
Κάνω αγώνα κάθε μέρα να βρω
κάτι να κάμνουν τα δικά μου για να μπορώ να δουλέψω ταυτόχρονα με μια λογική
ησυχία.
Στριγκλιές, φωνές. Άντεξα
αρκετή ώρα γιατί λες είναι κλεισμένα τα παιδιά στο σπίτι ήταν και κάπως μακριά
από εκεί που κάθομαι… οκ.. Όταν ήρθαν να στερεώσουν τα κινητά στον τοίχο του
σπιτιού μου για να παίζουν τικ τοκ, να τσιρίζουν .. δεν άντεξα. Τους φώναξα.
Θα είμαι όντως η κυρία της γειτονιάς
που φωνάζει. Ε μα..
Στα πέντε λεπτά έφυγαν. Η φύση
χωρίς τηλέφωνο δεν είναι καλή από ότι φαίνεται.
Απολαμβάνω να διαβάζω τις ιστορίες σας της καραντίνας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕ τούτο σου έλειπε δηλαδή, να έχουν τα κινητά στερεωμένα στον τοίχο και να φωνάζουν! Να γίνεις και η κυρία που τσιρίζει και ότι άλλο χρειαστεί! :)
έπρεπε να γράφω όλα τα επεισόδια. :)
Διαγραφήτα παιδιά αυτά από την άλλη εκτός κόβιντ, τα καλοκαίρια είναι μέσα στην αυλή μου και παίζουν με τα δικά μου. Νομίζω απλά έχουν συνηθίσει να είναι στο σπίτι μου.