Οι πούλλες.

Χτες όταν έπιασα τα παιδιά και πήγαμε σπίτι τους ρώτησα τι έφαγαν το μεσημέρι. Η πεθερά μου έφτιαξε πούλλες με πατάτες αντιναχτές. Τους πήρε 30 δευτερόλεπτα να με ρωτήσουν και οι δυο.

«Μάμα γιατί τις λένε πούλλες;»

Ε: «Δεν ξέρω. Ξέρω ότι μου αρέσουν.»

Κ: "χεχεχε εεεεε, ο Φελίππε Αλόνσο νομίζω ξέρει."
Ε: "Πε μου, ΦΑ ξέρεις γιατί τις λένε έτσι;"
ΦΑ: "Δεν ξέρω." Κούλ και γυρίζει να παίξει με τα αυτοκινητάκια του.
Κ: "Λέει το και το όνομα."
Ε: "Δηλαδή;"
Κ: "Είπες μας να μην χρησιμοποιούμε κάποιες λέξεις»

Ε: ";" Τις ένεψα να συνεχίσει.
Κ: "Πουλού" Χασκογελά.
Ε: «Σας είπα να μην λέτε κάποιες λέξεις όταν πάμε στο σούπερμάρκετ. Αχρείαστο." - Παύση - "Η πούλλα μοιάζει με τις πουλλούδες, γι' αυτό;" Χαχανίζει. "Δεν είναι αστείο, θα μπορούσε να ήταν για αυτό τον λόγο"

Κ: "Οι πατάτες οι στρογγυλές"
Πετάχτηκε και ο ΦΑ από την γωνιά που έπαιζε τάχα αδιάφορα..
ΦΑ: "Ναιιιιι, οι πατάτες οι στρογγυλές".
Το παίζω αχάπαρη. Ε: "Οι πουλλούδες είναι στρογγυλές;"
Κ: "Όχι τα μπαλάκια"
Ε: "Γιαυτό μαγειρεύουν τις πουλλες με τις πατάτες δηλαδή" (άλλη εγώ επιμένω)
Κ: "Χιιχιχιχι, να βάλεις δυο πατατούλες και μια πούλλα στην μέση."

Κάπου εδώ το έκλεισα το θέμα.

Που πήγαν τα αθώα μου τα παιδάκιαααααα.