Για να θυμάμαι...

Ο μικρός έχει μια λατρεία για το ΙΚΕΑ. Το ΙΚΕΑ και τις πατάτες του. 

Χτες νόμιζα ότι ήταν άρρωστος. Τον πήρα στην γιατρό. Μια χαρά το παιδί λέει. Φεύγοντας τον ρώτησα τι θέλει να κάνουμε μέχρι το μεσημέρι. Εννοείται "να πάμε ΙΚΕΑ".

Δικαιούται πλέον να μπαίνει και στον παιδότοπο. Πάμε, μπαίνει να παίξει, έδωσα ένα γύρο να πιάσω τα πράγματα που ήθελα, συζύτηση γιατί ήθελε να μείνει και άλλο, φεύγουμε. Όλα καλά.

Το απόγευμα φεύγουμε από το τελευταίο φροντιστήριο της Καρμενσίτας για σπίτι. Να ξεκινάει παράπονο ότι δεν θέλει να πάει σπίτι. 

Εγώ: "Που θες να πας;"
Σεμπάστιαν: "Θέλω να πάω ΙΚΕΑ!"
Ε: "Καλά δεν σε πήρα το πρωί και μπήκες και στον παιχνιδότοπο;"
Σ: "Να πάμε με τον παπά, και την Καρμενσίτα και τον Φελίππε Αλόνσο, να πάμε με οικογένεια!!"

Αν ήταν διαβασμένη η κοντέσα θα τον ξανά έπαιρνα για να πάει με όλη την οικογένεια.