Κάτι δικά μου.

Λοιπόν, παρακολουθώ Eurovision από τον καιρό που γεννήθηκα.

Θυμάμαι ότι το 1983 φοβόμουν το video clip του Riccardo Fogli  με τις μπουρμπουλήθρες. Το “Per Lucia” το αγαπώ τωρά στα 40 μου. (Τα πόσα μου???!!!!!!!)

Θυμάμαι το 1985, να με ξυπνά ο παπάς μου να μου πει ότι το τραγούδι που μου άρεσε κέρδισε τελικά και ο Γάλλος που άρεσε της μαμάς μου όχι.

Θυμάμαι το 1986 να είναι ο διαγωνισμός ίδια μέρα με το Μεγάλο Σάββατο. Βόλεψε γιατί ήταν η πρώτη φορά που είδα ποιος κέρδισε από το βράδυ και όχι να μου πουν το πρωί. Δεν μου άρεσε τότε το Βέλγιο αλλά δεν θυμάμαι και ποιο τραγούδι ήθελα να κερδίσει. Έχω στα αυτιά μου ακόμα την φωνή της εκφωνήτριας (η Εύη Παπαμιχαήλ πρέπει να ήταν λογικά), να λέει πριν βγουν στην σκηνή οι Νορβηγοί ότι θα εκπλαγούμε αλλά είναι και τα τρία αγόρια. Ο ένας εκ των τριών ήτα ντυμένος γυναίκα. Πω πω πω!!! J

Θυμάμαι ότι έφτιαχνε η μάνα μου τον πίνακα για την βαθμολογία και νομίζω από το 1987 και μετά όπως τα ανακοίνωναν στην τηλεόραση τα γράφαμε κάτω. Προ internet εποχή. Να γράφουμε τον διαγωνισμό σε βιντεοκασέτες για να μπορούμε να τα βλέπουμε όλη την χρονιά. Να βάζουμε το «Ole Ole» του Izhar Cohen και να προσπαθούμε να μάθουμε την χορογραφία. Να γράφουμε τα τραγούδια και σε κασέτες του ραδίου να τα έχουμε ΚΑΙ σε audio!!!

Τις περισσότερες φορές να διαφωνούμε ως προς το ποιο τραγούδι υποστηρίζει η οικογένεια.

Θυμάμαι ότι δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί να είναι πρώτη η Celine Dion που ενθουσίασε τον παπά μου και όχι ο Scott Fitzgerald. Να βάζουμε πανό στην τουαλέτα να το δει ο παπάς μου το πρωί που θα ξυπνούσε ότι ναι μεν κέρδισε η επιλογή του αλλά με ένα βαθμό μόνο διαφορά.

Θυμάμαι το 1989 την αφάνα μαλλί της Ιταλίδας από το βίντεο κλιπ να μετατρέπεται σε γλυμμένο μαλλί σέλινο για τον διαγωνισμό. (Κάποιες φορές νομίζω σπαταλάω χώρο στον εγκέφαλο μου για άχρηστες πληροφορίες. Να θυμάμαι τέτοια αλλά να ξεχάννω να βάλω το φρούτο του γιου μου στην τσάντα του για το σχολείο).

Θυμάμαι το 1990 ότι πάλι δεν κατάλαβα γιατί ήρθε πρώτη η Ιταλία. Πως γίνεται με ένα τραγούδι όπως της Γαλλίας και τις Ισπανίδες να βγει πρώτος ο Τότο! Και ποιος είναι αυτός ο Τότος και έγινε τέτοιος χαμούλης.

Θυμάμαι το 1991 με το μπάχαλο με την βαθμολογία. Το τραγούδι του Ισραήλ και της Ισπανίας τα ακούμε ακόμα.

Θυμάμαι το 1992 που η θεία μου έραψε ακριβώς το ίδιο φόρεμα με της Λίντα Μάρτιν! Που πάλι το τραγούδι που ήθελα να κερδίσει δεν κέρδισε. Χαλάλι ο Λόγκαν. Το 1992 σφραγίστηκε από το κρεβάτι που γύρισε όλη την Κύπρο με την Ευρυδίκη.

Θυμάμαι το 1993 που δεν κατάλαβα γιατί κέρδισε η Ιρλανδία. Υποστήριζα Κροατία, Γαλλία. Το δικό μας τραγούδι είχε κυκλοφορήσει και στα ιταλικά και μου είχε αρέσει πάρα πολύ.

Θυμάμαι το 1994 που επιτέλους μετά το 1985 κέρδισε τραγούδι που μου άρεσε πολύ. Τζοιμισμένο όπως σου αρέσουν πάντα μου έλεγε η μάνα μου.

Θυμάμαι το 1995 που όταν διαλέξαμε τραγούδι δεν μου είπε και πολλά αλλά θυμάμαι την εντύπωση που μου είχε κάνει βλέποντας το στην σκηνή. Φοβερή παρουσίαση. Νομίζω η καλύτερη μετά το 1987 που είχαμε στείλει.

Θυμάμαι το 1996 να έχω πωρωθεί με το τραγούδι της Ιρλανδίας.

Θυμάμαι το 1997 να μην με απασχολεί τίποτα άλλο περισσότερο από το γεγονός ότι οι Boyzone θα τραγουδούσαν στο διάλειμμα και ο Ronan θα παρουσίαζε.

Θυμάμαι το 1998 που η μάνα μου υποστήριζε Ισραήλ και εγώ Αγγλία. Πάλι έχασα.

Θυμάμαι το 1999 που με το που είδα το φιλμάκι της Σουηδίας είπα θα κερδίσει. Από τα αγαπημένα μου.

Δεν θα σχολιάσω από το 2000 και μετά. Οι χώρες είναι πάρα πολλές. Τις περισσότερες φορές τα τραγούδια μου ακούγονται τα ίδια. Έχει χάσει το όμορφο κομμάτι που ακούγαμε τις γλώσσες των άλλων χωρών. Δεν θα σταματήσω να την βλέπω όμως.

Το ότι μπόρεσα να πάω Eurovision το 2006 ήταν όνειρο.

Είδα τα προγνωστικά σήμερα το πρωί για φέτος και τα σκεφτόμουν αυτά. Τόσα χρόνια Eurovision στην ζωή μου. Τόσα. Και πάμε καλά την μοναδική χρονιά από ΟΛΕΣ αυτές που έχω γάμο να παρευρεθώ. Και είναι γάμος τόσο συγγενικός που δεν μπορώ να μην πάω. Αν πάτε σε γάμο το Σάββατο και δείτε σε μια γωνιά χωσμένη μια να κάθετε και να βλέπει το κινητό της με ακουστικά ελάτε πείτε γεια. Εγώ θα είμαι.

Το Euro 2004 όπως όλη η Κύπρος μαζευόμασταν να δούμε τους αγώνες της Ελλάδας. Δεν έχω δει ούτε ένα γκολ ζωντανά. Μόλις γύριζα το κεφάλι μου μακριά από την τηλεόραση έμπαινε γκολ. Να ξέρετε ότι χάρη σε μένα το πήρε η Ελλάδα.

Είμαι τόσο κάκτος που μια χρονιά που τα πάμε τόσο καλά στα προγνωστικά και μπορεί λέω μπορεί να πάει καλά η κατάσταση να μην είμαι σπίτι μου. Να μου το θυμηθείτε αν έχουμε ευκαιρία να κερδίσουμε θα είναι φέτος που δεν θα είμαι σπίτι.