Το πρωί
δεν επικοινωνώ και ιδιαίτερα η αλήθεια. Κάποιες συζητήσεις όμως καταφέρνουν και
ξυπνούν με στο πι και φι.
Καρμενσίτα:
Μάμα έχουμε ορφανοτροφεία στην Κύπρο;
Εγώ: Όχι
ακριβώς όπως τα διαβάζεις στα βιβλία σου. Γιατί;
Κ:
Τίποτα τίποτα.
Ε: Πε
μου ρε.
Κ: Θέλω
μωράκι. Αδερφούλα.
Ε: (μίνι
εγκεφαλικό) Ρε Κάρμεν μου καλή μου. Όσο και να θέλεις μπορεί να κάμουμε άλλο
παιδάκι και να είναι φασαρία όπως τα αγόρια μας, δεν σημαίνει ότι επειδή εσύ
ήσουν ήσυχο μωρό θα είναι και το επόμενο. Είπαμε είναι χαρακτήρες. Έτυχε και
ήσουν εσύ η πρώτη και έτυχε να ήσουν και ήσυχη. Το ορφανοτροφείο πως σου ήρθε;
Κ: Αν
είχε κανένα τόπο να μπορούν να πάρουν τα παιδιά τους οι γονείς για να
ξεκουραστούν.
Ε: !
Πέρασε
το επόμενο πεντάλεπτο μέχρι το σχολείο να εξηγώ ότι όσο κουρασμένη και να είμαι
δεν θα τους πάρω σε ορφανοτροφείο.
Mental note. Να προσέχω να μην λέω μπροστά τους τουλάχιστον ότι είμαι τέζα.
χαχαχαχα, κλαίω.
ΑπάντησηΔιαγραφήεν μπορώ να πω τπτ, θεικό
Αχαχαχααχχαα αγαπώ τούτες τες κουβέντες τες ουρανοκατέβατες! Αλλού νομίζεις ότι πάει το πράμα κι αλλού καταλήγει!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν θα σταματήσω να μένω με το στόμα ανοικτό κάθε φορά το πως ενώνουν τα πράματα μέσα στο μυαλό τους.
Διαγραφή