Πρέπει να το επαναλάβω.

Σχόλασα προχτές. Πήγα να πάρω τα παιδιά από την γιαγιά τους. Τους βρήκα και τους τρεις σε πολύ καλή διάθεση. Σκέφτηκα να το εκμεταλλευτώ και να δοκιμάσω κάτι. Εγωιστικό πάλι. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και τους λέω.. «Είναι αργά. Πρέπει να κάνετε μπάνιο, να φάτε και να πάτε για ύπνο ώρα που να μπορείτε να διαβάσετε και το βιβλίο σας. Ξέρω ότι θέλετε να φτιάξετε τα LEGO σας αλλά δεν προλαβαίνετε σήμερα. Θέλετε να με βοηθήσετε λίγο με το συγύρισμα να μην τα έχουμε αύριο και μόλις έρθουμε σπίτι να κάτσουμε και οι τρεις στο παιχνίδι? Καρμενσίτα θα πρέπει να διαβάσεις στην γιαγιά». Παράξενο που είπαν οκ.

Φτάνουμε σπίτι. Το μόνο που τους ζήτησα ήταν να συγυρίσουν τα παιχνίδια τους (που δεν ήταν πολλά), τα σακάκια τους και τις τσάντες τους. Μέχρι να βάλω μουσική πρόσεχα την Καρμενσίτα που περιφερόταν μέσα στο σπίτι χωρίς να κάνει κάτι ουσιαστικό μάλλον δεν ήξερε από πού να αρχίσει. Ακούω θόρυβο από το σκουπάκι. Γυρίζω και βλέπω τον Φερνάντο Αλόνσο να κρατάει το ηλεκτρικό σκουπάκι και να μαζεύει τα ψίχουλα και ότι άλλο κυκλοφορούσε στο πάτωμα (έχουν την τάση να σερβίρονται τα αγόρια μόνα τους κορν φλέικς και εννοείται ότι τους πέφτουν στο πάτωμα, εννοείται ότι θα τα πατήσουμε, εννοείτε ότι κάποια θα κολλήσουν στα ρούχα τους και θα τα πάρουν και πάρακάτω όπου θα επαναληφθεί το ίδιο σκηνικό που έχει αποτέλεσμα λουβίδκια από κορν φλέικς παντού). Τον έκαμα φοινιτζιά για την πρωτοβουλία του να καθαρίσει το πάτωμα χωρίς να του πω. Η Καρμενσίτα για να το παίξει και πιο μεγάλη έβαλε στουλ και στάθηκε στην βούρνα. 3-4 πραματάκια που είχε μέσα τα έπλυνε. Πάνω που σκεφτόμουν ότι θα με βάλει μέσα το γραφείο ευημερίας για κακοποίηση ανηλίκων  βλέπω και τον Σεμπάστιαν να έρχεται από το σαλόνι με δυο κουπούδες (που πρέπει να άφησαν τα αγόρια με τα πρωινά κορν φλέικς στο σαλόνι) χαρωπά. Τον ρώτησα που πάει. Σταματάει, γυρίζει με κοιτάζει, χαμογελά και λέει «βούρνα».

Τελικά μάζεψα εγώ τα 4-5 παιχνίδια. Χαλάλι.

Εννοείται ότι την επομένη μπήκαμε σπίτι και κάτσαμε ένα φουλ δίωρο να παίζουμε LEGO. Άλλη ιστορία και αυτό. καταφέρνουν να τα στήνουν μόνοι τους και μένω εγώ να βλέπω.