Τρέχει με τις παντόφλες η κόρη να ανεβεί την σκάλα. Κτυπά
στο κανί. Κλάμα οδυρμό. Δεν έπαιρνε από λόγια. Κατανοητό. Στα πολλά πήγε στο
δωμάτιο της κούτσαλα-κούτσαλα να τελειώσει τα μαθήματα της.
Κατεβαίνει στο μισάωρο κάτω με το πιο σοβαρό ύφος του τελευταίου μήνα.
Κατεβαίνει στο μισάωρο κάτω με το πιο σοβαρό ύφος του τελευταίου μήνα.
«Μάμα. Δεν μπορούσα να περπατήσω και έπιασα την μοναδική
εικονίτσα που έχω του Χριστού και μπόρεσα να περπατήσω. Δεν είναι θαύμα?» Πε
μου πώς να κρατήσω σοβαρό το ύφος μου. Πως? Σκέφτου να είμαστε και θρησκόληπτη
οικογένεια.
Το επόμενο 40λεπτο πέρασε να περιφέρεται μέσα στο σπίτι
με μια Παναγίτσα κρεμασμένη στο χέρι της γιατί μόνο έτσι μπορούσε να περπατήσει.
Ζούμε μεγάλες στιγμές.
Μήπως επηρεάστηκε που η περασμένη Κυριακή ήταν της Ορθοδοξίας;;;
ΑπάντησηΔιαγραφήΆσε το μωρό να πιστεύει!
Α μπα δεν της λέω τίποτα. Ας αποφασίσει όταν μεγαλώσει. :)
ΔιαγραφήΠριν μερικούς μήνες έχασα κάτι σημαντικό. Ηξερα ότι δεν πρόκειται να ξαναβρεθεί, εκτός αν μεσολαβούσε ένας πολύ πολύ καλός άνθρωπος, οπότε ήλπιζα μόνο στην καλοσύνη κάποιου και παρηγορούσα τον εαυτό μου με τη σκέψη ότι αυτός που βρήκε αυτό που έχασα το χρειαζόταν παραπάνω από εμένα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε ΟΠΟΙΟΝ το είπα, μου πρότεινε να φτιάξω φανουρόπιτα. Μικροί, μεγάλοι, άντρες, γυναίκες, μορφωμένοι, αμόρφωτοι, "της εκκλησίας", ή αλλιώς. Τους έλεγα ότι αν πω να φτιάξω τέτοιο πράμα μες στο σπίτι θα με περιπαίζουν για πάντα οι γονείς μου!
Εννοείται ότι όταν διηγούμουν τις αντιδράσεις του κόσμου στους γονείς μου γέλαγαν πριν προλαβω να τους πω την ατάκα μου, και μετά μου θύμωναν ότι δεν πρέπει να λέω έτσι στον κόσμο και ότι θα νομίζουν τώρα πως έχουμε κανένα θέμα με τον κόσμο που πιστεύει με τούτο τον τρόπο... :p
Με την εκκλησία δεν τα πάω πολύ καλά η αλήθεια. Τον Άγιο Φανούριο όμως του έχω ένα σεβασμό λίγο περισσότερο. Μεγάλη ιστορία θα πρέπει να την γράψω σε κάποια φάση. Του χρωστώ μια δυο πίττες. :) Εννοείται η μάνα μου περιπαίζει με όσες φορές ανάφερα το θέμα.
Διαγραφή