Για να θυμάμαι..

Ετοίμαζα τον Σεμπάστιαν για ύπνο. Ο Φελίππε Αλόνσο με διάθεση για κουβέντα.

ΦΑ: Τι θα γίνει αν σπάσει αυτό το κόκκαλο? (μου δείχνει το δάχτυλο του).

Ε: Εξαρτάται πόσο θα σπάσει. Συνήθως, ειδικά αν είναι παιδάκι φτιάχνει.

ΦΑ: Και αυτό το κόκκαλο? (μου δείχνει το μέτωπο του και το κεφάλι του)

Ε: Εδώ είναι λίγο περίπλοκο το θέμα. Μέσα στο κεφάλι σου είναι και το μυαλό σου. Προστατεύεται από τα κόκκαλα αυτά. Ξέρεις τι είναι το μυαλό?

ΦΑ: Όχι (αν θέλω πιστεύω)

Ε: Το μυαλό σου είναι αυτό που θα πει στο πόδι σου να σηκωθεί όπως έκαμες τωρά. Τις λέξεις που θα πεις το μυαλό σου θα το σκεφτεί και θα το πει στο στόμα σου για να πεις τις λέξεις. (εδώ άρχισα να μην ξέρω πώς να του εξηγήσω).

Ενώ το αγόρι μιλάει σε πάρα πολύ ψιλά ντεσιμπέλ κάπου εδώ ξεκίνησε να ψιθυρίζει.

Ε: (δεν περίμενα να το πω αυτό σε αυτό το αγόρι) Μίλα λίγο πιο δυνατά, δεν σε καταλαβαίνω. (Τίποτα αυτός.) Ρε ΦΑ γιατί ψιθυρίζεις?

ΦΑ: Για να μην με ακούσει το μυαλό του Σεμπάστιαν.

!!!!

Κάπου εδώ σταματώ.