Μπαίνουμε σπίτι κατά τις 4:40. Η καθημερινή ατάκα. «Καρμενσίτα,
σε παρακαλώ, αν θέλεις να βγεις έξω για παιχνίδι θα πρέπει να τελειώσεις τα
μαθήματα σου».
Με ύφος χιλίων θιγμένων καρδιναλίων. «Καλά, δεν
δικαιούμαι να βγάλω τα ρούχα του σχολείου;»
Μετρώ μέχρι το δέκα. «Εντάξει καλή μου, όπως θέλεις. Να
σε θυμίσω μόνο ότι έχεις διάβασμα».
Αλλάζει ρούχα. Τρώει σνακ. Ξεκινάει να παίζει. Ξαναλέω. «Καρμενσίτα
τα μαθήματα σου».
Ενοχλημένα «Καλάααα»
Πάει στο δωμάτιο της. Παίρνει μαζί της και τον Φελίππε
Αλόνσο. Την ακούω να μετράει πόσες γραμμές είναι το κείμενο που έχουν για
σήμερα. Σταματώ να δίνω σημασία κάπου μετά από το 70. Περνάει η ώρα. Ο ΦΑ
έρχεται κάτω. Ξυπνώ και τον Σεμπάστιαν.
Στις 6:30 ανοίγω την πόρτα να βγει έξω
ο ΦΑ να παίξει. Βάζω τον Σεμπάστιαν στην καρέκλα του να φάει. Μπαίνει μέσα ο
πασάς. Η Καρμενσίτα κατεβαίνει κάτω με το φοβερό πρόβλημα της σπασμένη μολυβόπενας.
Δεν έχει με τι να γράψει τα μαθήματα της. Ωιμέ. Δεν έχει μολύβια λέει. Στο σπίτι που
έχουμε εκτός από κανονικά μολύβια,στην χειρότερη των περιπτώσεων 15 μολυβάκια
του ΙΚΕΑ. Βρίσκουμε μολύβι. Κάθετε με την εργασία της στην κουζίνα για να
μπορεί να ρωτάει πως γράφονται οι λέξεις, λέει.
Δίνω προειδοποίηση στον ΦΑ ότι σε 15 λεπτά τελειώνει το
παιχνίδι. Συνειδητοποιά η Κάρμενσίτα ότι δεν θα βγει έξω. Ξεκινάει το κλάμα. Της
Επιδαύρου. Με δάκρυα και όλα.
Της εξηγούμε ήρεμα και ωραία ότι αν σταματήσει να κλαίει
και να συγκεντρωθεί στην εργασία της μπορεί και να προλάβει. Τις εξηγούμε ότι ο χρόνος προχωρά.
Το κλάμα δυναμώνει και γίνεται ένας σπαραγμός με ερωτήματα του είδους: «Γιατί ο χρόνος δεν σταματάααααααααα. Εγώ θέλω να σταματήσειιιιιιιιιι..» Είναι άδικη η ζωή και τέτοια.
Μπαίνει μέσα ο ΦΑ. Κάθεται να φάει χορεύοντας. Κλάμα η
Καρμενσίτα γιατί δεν προλαβαίνει ούτε να φάει και ο Σεμπάστιαν να κρατά το
μικρόφωνο και να τραγουδάει.
Ε ναι δεν θα βαρεθούμε σε αυτό το σπίτι.
Έτο εν γι'αυτό που δεν θα κάμω ποτέ μωρά. Εγώ εκάθουμουν εδιάβαζα μόνη μου. Οκ, Α' δημοτικού είχα τη μάμμα κάθε λίο "γράψε Σελέστ μου, γράψε", αλλά μετά ήμουν μόνη μου. Δεν έκαμνα υστερίες, ήμουν υπεύθυνη, εύκολο μωρό. Αν κάμω εγώ και κάμνιε τέτοια τι θα κάμω; Έννα θέλω να το συντρολήσω! :/ Χαράς το κουράγιο σου, αλήθεια!
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα σου πω. Είχα πίεση με το διάβασμα από τον παπά μου. Οπότε προσπαθώ να μην είμαι πιεστική. Η κόρη ήταν μωρό που ανυπομονούσε να πάει σχολείο. Έμαθε μόνη της να διαβάζει το καλοκαίρι πριν πάει πρώτη δημοτικού. Είναι παιδί όμως που δεν έχει καθόλου αίσθηση του χρόνου. Νομίζει ότι δεν τελειώνει η μέρα ποτέ. :) Οπότε παίζει πελλό. Σπαταλάει τον χρόνο με 1000 πράματα εκτός από το διάβασμα και όταν κάτσει να διαβάσει έχει ήδη κουραστεί. Δεν της διαβάζω η αλήθεια αλλά όταν τελειώσει τα βλέπω μια ματιά. Το θέμα είναι πως θα είμαι όταν θα πρέπει να τα περάσω με το τρίτο.
ΔιαγραφήΠάντως αν σε κάνει να νιώσεις καλύτερα δεν έχω πετάξει ακόμα κανένα έξω. Βγήκα εγώ μια δυο φορές και έδωσα ένα γύρο του τετραγώνου.
Χαχα κι εγώ έμαθα από πριν, αλλά ως εκεί. Αργούσα να γράψω. Άμα έμαθα να συγκεντρώνομαι, ετέλειωσε. Εθύμωνα και στους συμμαθητές μου να μεν παίζουν και να προσέχουν στο μάθημα για να μεν χρειάζεται να διαβάζουν σπίτι πολύ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΝτάξει, το κάθε μωρό εν άλλοσπως, έννεν; Ως το 3ο έννα έχεις ακόμα παραπάνω εμπειρία! :)
Κουράγιο!
Tips για το πως συγκεντρώνεσαι. Για μένα πρώτα και μετά για τα παιδιά. :)
ΔιαγραφήΥπολογίζω για τους άλλους δυο θα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον. Θα επανέλθω.
Αχ εμπήκε που νωρίς στα βάσανα η κορού σου. Αν δεν την κανεί ο χρόνος τωρά, που θα πάει σε λλία χρόνια...
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτα 3 της ήθελε να μην νυχτώνει γιατί δεν προλαβαίνει να παίξει.
ΔιαγραφήΕγώ το νιώθω τα τελευταία 5 χρόνια έντονα ότι δεν με φτάνει ο χρόνος και είναι βάσανο. Ελπίζω να καταφέρουμε να προγραμματιστούμε και οι δυο φέτος.