Το σοκ του σάντουιτς.

Είναι δεδομένο ότι σε κάνα χρόνο θα ξεχάσω πως νιώθω. Ευκολία η καταγραφή εδώ. Ή να αγοράσω ξανά ημερολόγιο όπως στα νιάτα μου.

Έπαθα μικρό σοκ, όταν στο σχολείο μου ζήτησαν να ξεκινήσω να παίρνω σάντουιτς του Σεμπάστιαν. Μεγάλωσε. Άλλαξε τάξη και τα παιδάκια τρώνε σάντουιτς. Το απόγευμα έκαμε κλικ ο εγκέφαλος μου ότι το «βρεφάκι» του σπιτιού, θα παίρνει σάντουιτς στο σχολείο. Του έδωσα τέτοια διάσταση του γεγονότος που μου φάνηκε εμένα παράξενο ότι το σχολίασα. Πήρε σάντουιτς. Ε, και? 

Σε συνδυασμό τελευταίως με κάποιες σκέψεις ότι δεν θα με πείραζε και 4^ο μπεμπέ, και το γεγονός ότι τον μικρό δεν τον έχω βάλει στο πρόγραμμα να μάθει κάποια πράγματα μόνος του όπως είχα κάνει με τα άλλα δυο… άναψε ο γλόμπος σήμερα.

Δεν περίμενα ότι θα περάσω τέτοια φάση. Εγώ που δεν ήθελα οικογένεια. Που δεν με ενδιέφερε το θέμα παιδιά. Το μπεμπέ μεγάλωσε. Δεν έχουμε πλέον βρεφάκι στο σπίτι. Να πέφτουν στο διάβα μου βίντεο από νεογέννητα και να λέω «οοοο». Εγώ που δεν τα πάω καλά με τα νεογέννητα. Και τώρα τι;

The end of an era. Το μπεμπέ μεγάλωσε. Θα είναι περίεργο όταν σταματήσει και αυτός τα πανιά φαντάζομαι. Πως θα είναι το σπίτι χωρίς το τυχαίο πανί να κυκλοφορά παντού στο σπίτι.

Ανακατεμένες σκέψεις σημερινές που πρέπει να βάλω σε σειρά. Κάπως.