..

Νομίζω έχω περάσει το χειρότερο. Εκείνο το πρώτο δεκαήμερο. Πολύ περισσότερο μπορώ να καταλάβω τώρα αυτή την περίφημη επιλόχειο κατάθλιψη. Μπορώ να φανταστώ μάλλον. Αν όντως το πέρασα και αυτό. Βασικά μου ήρθε ότι κάτι τέτοιο παίζει όταν μου ερχόταν το κλάμα έτσι μόνο του. Εκτός από τις στιγμές απελπισίας μέσα στο χάος του σπιτιού και δυο παιδιών που ήταν σε διακοπές Χριστουγέννων και σίγουρα όχι σε διάθεση που να ταιριάζει με την δική μου.
Ο θηλασμός δεν θεωρώ ότι με βοήθησε ιδιαίτερα. Αφού αυτή την φορά φαίνεται ότι δουλεύει η αγελάδα το προσπαθώ ακόμα αλλά αυτό το κάθε δυο ώρες να είμαι στην πρίζα γιατί παίζει να θέλει φαγητό δεν μου πάει. Αν δεν αυξηθεί το διάστημα ενδιάμεσα στα ταίσματα δεν με βλέπω να συνεχίζω.
Από την άλλη βολεύει στο θέμα κιλών. Έχω δει αριθμό στην ζυγαριά μου που έχει σχεδόν δεκαετία να δω. Αν και δεν το νιώθω γιατί και τα παντελόνια μου φαίνεται να έχασαν το κάτι τι τους. Δεν γίνεται να με σφίγγει με τον ίδιο τρόπο που με έσφιγγε πριν μυριστώ τον κρίνο. Ε δεν γίνεται.
Ο Σεμπάστιαν καλά τα πάει. Στην απομόνωση τον έχουμε γιατί η Καρμενσίτα και ο Φελίππε Αλόνσο θέλουν να τον χαϊδέψουν, να τον κρατήσουν, να γαλέψουν το βυζί για να φάι, ότι φανταστείς. Ε κάτι μύξες και βήχες κάτι βακτήρια είναι εσώκλειστος ο μικρός.
Έχω την εντύπωση ότι όταν ανοίξουν τα σχολεία και μπορέσω να ξεκουραστώ το πρωί λίγο πριν έρθουν τα θηρία στο σπίτι θα μπουν όλα σε μια σειρά.