Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016

Η διαφορά.

1, 2 και 3. Αυτή τη διαφορά σκεφτόμουν όλη μέρα. Όσο  και να θέλουμε να μεγαλώσουμε τα θηρία μας με τον ίδιο τρόπο, δεν παίζει.
Στο πρώτο. Full on. Ότι γίνει, να γίνει σωστά, με καλό προγραμματισμό, by the book. Από αποστειρώσεις, τα σωστά φαγητά, να είναι όλα στην εντέλεια. Το παιδί αν είναι και φρόνιμο το κάνει ακόμα καλύτερο, Στις αρρώστιες του να είμαστε δίπλα, αγκαλιές, φιλιά.
Στο δεύτερο. Αρκετά πιο χαλαρά. Εννοείτε σταμάτησα την αποστείρωση πιο γρήγορα. Τα φαγητά δεν τα ήθελε από μόνος του, προτιμούσε το έτοιμο από το supermarket. Οκ δεν θα πεθάνουμε κιόλας.
Στο τρίτο. Χαλαράαααααα.

Της τρελής την περασμένη βδομάδα. Ο Φελίππε Αλόνσο με 41 πυρετό. Στο σαλόνι, να κλαίει απαρηγόρητος. Και ο Σεμπάστιαν στο δωμάτιο μου, μωβ, από το κλάμα. Έκαμνα την Φλόρενς από δωμάτιο σε δωμάτιο. Στο τέλος μέχρι να φάει ο Σεμπάστιαν, αναγκαστικά ο ΦΑ να προσπαθεί να παρηγορηθεί μόνος του. Που να αφήσεις μωρό να κλαίει όταν είναι το πρώτο σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου