Φοβερό! Μπορεί κάποιος να με πει μάνα!! Πλέον επίσημα. Ήρθαμε σπίτι, ένα απόγευμα που έβρεχε. Τι καλά. Το παιδί υπόδειγμα. Φρόνιμο, να κλάψει όταν πρέπει, να κάνει τις ανάγκες της όταν πρέπει. Την κάναμε και μπάνιο. Η πρώτη μέρα κύλησε μια χαρούλα.
Ένα ψιλο-πανικό τον πάθαμε την επόμενη όταν ακουγόταν η μύτη της σαν να είχε κρυολόγημα και δεν καθάρισε την μυτη της για τρεις μέρες. Το χαμόγελο της παιδιάτρου όταν της είπαμε γιατί πήγαμε άρον-άρον ήταν αρκετό για να καταλάβουμε ότι κλασκά μπήκαμε στην κατηγορία πανικόβλητοι-γονείς-τρέχουν.
Μια βδομάδα μετά. Το φρόνιμο παιδί έχει αλλάξει συνήθειες. Ψες ξύπνησε στις 3 για φαγητό. Νορμάλ αναλόγως. Θυλάσαμε, εγώ βασικά, όχι ο πατέρας, αν και προσπάθησα να τον πείσω μπας και αλλάξουμε ρόλους. Της αλλάξαμε πάνα και την βάλαμε στο κρεβάτι. Και λες ο άμοιρος γονιός, έχω ακόμα 3 ώρες ύπνο. Αμ δε. Σιγά. Ανοικτό μάτι όσο δεν άνοιγε άλλο, και να κλαίει κάθε 10 λεπτά. Άντε θέλει και άλλο φαί. Της δώσαμε λίγο τσάι. Nada. Ξανά φαγητό στην ενάμιση ώρα. Ξανά κλάμα. Της δώσαμε και λίγο συμπλήρωμα, κατά τις 8 παρά κοιμήθηκε. Εννοείτε ότι περάσαμε το πρωινό να κοιμόμαστε. Δεν βολεύει να έχουμε πρόγραμμα βρικόλακα. Πρέπει να δούμε πως θα το φτιάξουμε αυτό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου