Κλείσαμε ένα μήνα! Σαν να είναι ένας χρόνος. Παράπονο δεν έχουμε, καλά πάμε. Φαΐ, νιανιά και νάνι.
Υπάρχουν και κάτι ώρες!!!! Μα κάτι ώρες!!! Σήμερα πχ. Φάγαμε στις 8 το πρωί. Και λέει η μάνα, να κοιμηθεί το παιδί να κοιμηθώ και εγώ κάνα δίωρο παραπάνω. Μπα. Στη αρχή ξεκινάει απλά σαν το νιαούρισμα Χαριτωμένο ακούγετε. Δεν σταματάει όμως. Δυο ώρες μετά και το νιαούρισμα έχει εξελιχτεί σε σπαραξικάρδιο κλάμα, έχει γίνει ολοκόκκινη, το κάτω σαγόνι τρέμει από τον σπαραγμό, δάκρυα παντού. Δεν ηρεμεί, δεν αναπνέει. Θα λιποθυμήσει από λεπτό σε λεπτό. Ας το πάρουμε αγκαλιά. Δεν δουλεύει. Αλλάζουμε πανί μπας και νιώσει μια φρεσκάδα, μια ανακούφιση αν και ήταν άδειο Τίποτα. Οκ, ας κάνω γάλα να φάει.
Με το που μπαίνει στο μπιμπερό στο στόμα, και μόλις προλαβαίνει η πρώτη σταγόνα να πάει κάτω στο στομάχι της, την παίρνει ο ύπνος!! Τώρα? ??? Τώρα!!!!! Έστω. Ζήτω! Την βάζω στο κρεβάτι. Μπαίνω και εγώ στο δικό μου, παίρνω το λαπιτόπ, (που ώρα για ύπνο τώρα), και μόλις βρίσκω την πόζα που με βολεύει....... Ξανά το πανικόβλητο-θα-λιποθυμήσω κλάμα. Κατευθείαν στην κορύφωση όμως αυτή την φορά.
Ξανά πίσω στην κουζίνα να φτιάξω άλλο γάλα γιατί έχει ήδη περάσει ένα 15λεπτο από την ώρα που είχα φτιάξει το προηγούμενο. Τρώμε. Σχετικά εύκολα. Δεν έχουμε βγάλει τίποτα, ηρεμήσαμε Πίσω στο κρεβάτι. Για ύπνο ούτε λόγος. Στην ηλικία της δεν έπρεπε να κοιμάται?
Ούτε ώρα για λαπιτόπ. Πρέπει να βάλω αποστείρωση και να βράσω και νερό να έχουμε έτοιμο γιατί προβλέπω ότι σε κάνα 15λεπτο θα έχουμε τα ίδια πάλι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου