Ξυπνάς στις 2 το πρωί. Γιατί το παιδί ξύπνησε και πεινάει. Ως εδώ καλά. Με την τσίμπλα στο μάτι. Φτιάχνω το γάλα. Της αλλάζω πάνα (μπλιάξ), και την ταίζω. Την βάζω στο κρεβάτι, και ξαπλώνω και εγώ ελπίζοντας ότι δεν θα δυσκολευτώ να ξανα-κοιμηθώ.
Στα 10 λεπτά ξεκινά να μουρμουρά. Πάω και φέρνω πιπίλα. Δεν την θέλει. Την χαιδεύω λίγο για να συνειδητοποιήσω ότι είναι λίγο βρεγμένη η πλάτη της. Όπας. Πάλι έκανα το θαύμα μου. Μισοκοιμησμένη επόμενο ήταν να μην βάλω καλά την πάνα. Πιπί της έκανε το καημένο. Αλλάζουμε ξανά πάνα και ρούχα. Τόση ώρα όμως ξύπνησε για τα καλά. Και δεν λέει να ξανακοιμηθεί. Τι κάνεις ? Ε?? Δεν θέλω να την πάρω αγκαλιά για να μην μου μάθει και κάθε νύκτα για να κοιμηθεί να θέλει αγκαλιές.
Μέχρι τις 5 παρά το πρώι προσπαθώ με χίλια δυο να κοιμηθεί να ηρεμήσει και να μην μουρμουρά χωρίς να την σηκώσω. Μπα! Τίποτα. Ενέδωσα. Την ξάπλωσα πάνω στην κοιλιά μου, κοιμήθηκε και μετά κρεβάτι της. Ελπίζω να μην μου κάνει τα ίδια απόψε.
Το πρόβλημα μου είναι ότι αν ξυπνήσω καλά για να αλλάξω την πάνα και να ταίσω, δεν κοιμάμαι εύκολα μετά. Αν δεν ξυπνήσω και είμαι μισο-κοιμησμένη τα αποτελέσματα είναι ότι κάτι θα κανω λάθος και πάλι ταλαιπωρία. Ούφου!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου