Μια Δευτέρα.

Ε όχι, θα τα γράψω.

Είναι τέτοιες μέρες να τις θυμάμαι. Γιατί μέχρι την επόμενη βδομάδα θα ξεχάσω.

Δευτέρα πρωί. Δεν κοιμηθήκαμε την νύκτα. Συνεχόμενα. Σπαστά μισάωρα το υπολογίζω. Ο πασάς γυρνούσε βαρελάκια όλη νύκτα (που για να καταφέρει να με ξυπνά πάει να πει ότι βαρελωνόταν αρκετή ώρα), η Καρμενσίτα έβλεπε εφιάλτες και ξύπνησε δυο φορές να έρθει να μας το πει, και μια φορά ο Σεμπτάστιαν έπεσε από το κρεβάτι. Οπότε το γεγονός ότι ξύπνησα, ντύθηκα και πήρα Καρμενσίτα σχολείο 3 λεπτά πριν να παίξει κουδούνι το λες και επιτυχία.

Φτάνω γραφείο. Ανακαλύπτω ότι έχασα πολύτιμα αρχεία. Δεν είναι δουλειά που δεν μπορώ να ξαναβρώ ή να ξανακάνω, αλλά όσο πάει δεν ξεκινάει η βδομάδα όμορφα. Λες, οκ, χαλαρά. Αρχεία είναι, τα ξαναγράφω.

Το μεσημέρι σχολάνω, πάω να πιάσω Καρμενσίτα και Φελίππε Αλόνσο. Εδώ, συνήθως, θέλω δέκα λεπτά να επαναλαμβάνω «Κοπέλια, μαζέψετε τα πράματα σας πρέπει να πάμε». Το οποίο με κούρασε και έχω ξεκινήσει καινούργια τακτική. Λέω γεια στην γιαγιά τους, τους λέω μια φορά ότι πρέπει να πάμε και πάω στο αυτοκίνητο. Το ξεκινώ και όποιος είναι έτοιμος σε ένα λεπτό έρχεται μαζί μου. Χτες δούλεψε (και τώρα που το σκέφτομαι το μοναδικό που δούλεψε χτες).

Μπαίνουμε αυτοκίνητο, φτάνουμε έξω από το φροντιστήριο της Καρμενσίτας στην ώρα μας. Πόμπα. Ακολουθεί παραλαβή του Σεμπάστιαν από το σχολείο του με την δασκάλα να μου ανακοινώνει ότι πονούσε την κοιλιά του το αγόρι. Ωχ.

Πίσω στο φροντιστήριο της κόρης. Προσπάθησα να πείσω τον Φελίππε Αλόνσο να κάμει λίγη ησυχία μπας και κοιμηθεί ο Σεμπάστιαν για να αντέξει μέχρι το βράδυ, γιατί είχαμε και την επίδειξη του Ανοιχτού Σχολείου ψες, που λάμβανε μέρος ο ΦΑ. Τίποτα. Διάβασα μισό κεφάλαιο από το βιβλίο μου, πέρασε από το μυαλό μου να κοιμηθώ εγώ, τα αγόρια καθόλου.

Τελειώνει η Καρμενσίτα το μάθημα. Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο της λέω ότι θέλω να κοιμηθούν τα αγόρια. Διαλέγω διαδρομή που θα είμαστε στο αυτοκίνητο περισσότερη ώρα από ότι συνήθως μπας και νανουριστούν. Τους μιλούσε στην μισή διαδρομή. Ούτε πως είπα σε παρακαλώ άφησ’ τους να κοιμηθούν. Κατέβηκα και στον φούρνο, πήρα energy drink, με την λογική ότι δεν τα πίνω άρα μπορεί να κάμει δουλειά. 10 λεπτά πριν να φτάσουμε σπίτι τα αγόρια κοιμήθηκαν. Γιούπι.

Ανοίγω την εξώπορτα. Δεν πετυχαίνω τον κωδικό του συναγερμού. Παίζει ο συναγερμός. Ξυπνούν τα αγόρια. Κλαψ.

Μπαίνουμε σπίτι, πίνω το κατασκεύασμα ζάχαρης και ξαπλώνω λίγο στον καναπέ. Λέω ένα δεκάλεπτο μπορεί να κάνει θαύματα. Σκατά. Κατέβασε η Καρμενσίτα από το δωμάτιο της, δυο πατανίες, 15 πούλουκκους, δύο κούκλες μωρά. Φέρνει ο ΦΑ 30 αυτοκινητάκια. Ο Σεμπάστιαν την προσωπικότητα του. Παίρνουν δυο στουλ από την κουζίνα, δυο καρεκλίτσες παιδικές και μαζί με τον άλλο καναπέ έφτιαξαν φρούριο. Ολόκληρο θεατρικό. Ύπνος γιοκ. Ας είναι. Ανέβηκα στο δωμάτιο μου να σιδερώσω. Τους ακούω από πάνω να χαχανίζουν και να τρέχουν. Τα χαχανητά της απόλυτης ευτυχίας. Φωνάζω δυο φορές να σταματήσουν γιατί κάποιος θα χτυπήσει. Στο σπίτι μας πάντα μετά από αυτά τα γέλια κάποιος κτυπά. Κατάφερα να σιδερώσω τρεις φανέλες πριν να ακούσω κλάματα. Κουτούλησε ο Σεμπάστιαν. Ώρα για σνακ, μπας και σταματήσει να κλαίει.

Αισίως έφτασε η ώρα να τους φορτώσω στο αυτοκίνητο για να πάμε στην εκδήλωση. Φτάνουμε, ξεφορτώνω, φτάνει και ο πασάς. Παραδώνουμε τον ΦΑ στον δάσκαλο του και καθόμαστε στις θέσεις μας. Ο Σεμπάστιαν ευτυχώς σε καλή διάθεση. Λίγο προσπαθούσε να τραβήξει τα μαλλιά της κυρίας μπροστά μας γιατί είχε καρέ μαλλί και αποφάσισε ο γιος μου ότι μπροστά μας καθόταν η Τάμτα και έπρεπε να της τραβήξει την προσοχή!!!

Η βραδιά ξεκίνησε με την χορωδία λέει ενηλίκων. Βγαίνουν τρεις γιαγιάδες και ένας παππούς. Από τις περιπτώσεις που λες, μπράβο τους. Μακάρι να έχουμε τις αντοχές και την όρεξη τους. Αναπτερώνεται λίγο το ηθικό, εντάξει, θα δούμε διάφορες ομάδες και δεν φαίνεται να βαριέται ο Σεμπάστιαν, και μετά θα πάμε για φαγητό σε κανένα φαστφουτάδικο της περιοχής και μια χαρούμενη ατμόσφαιρα.. Τελειώνουν τα τραγούδια τους και η μια κυρία μας ανακοινώνει ότι φοράει μαύρα γιατί πέθανε ο άντρας της και θέλει να του αφιερώσει ένα τραγούδι. Να πω ότι η ένταση της μέρας βγήκε σε κλάμα? Να το πω. Ευτυχώς χωρίς να γίνουμε ρεζίλι.

Είδαμε κιθάρες. Επίσης να πω ότι το ρεπερτόριο για τους αρχάριους τα τελευταία 30 χρόνια δεν έχει αλλάξει. Τα ίδια τραγούδια μου είχαν δώσει εμένα όταν προσπάθησε ο παπάς μου να με στείλει να μάθω κιθάρα. Χορούς, μπαλαρίνες, χασάπικα, taekwondo. Σιγά σιγά είδαμε και τον ΦΑ. Πέντε λεπτά στην σκηνή όλο κι όλο. Χαλάλι.

Μαζεύουμε να φύγουμε γιατί έχουμε πεινάσει κάποιοι από τους πέντε και θέλαμε φαγητό. Βγαίνουμε από το θέατρο και ανακοινώνει ο πασάς. «μπορούμε να πάμε σπίτι γιατί δεν νιώθω καλά?»

Ακούει ο Σεμπάστιαν και αρχίζει τις φωνές ότι θέλει να πάει σε εστιατόριο και όχι σπίτι, η Καρμενσίτα να παραπονιέται ότι πεινάει, ο ΦΑ να θέλει να φάει αθερίνα.

Για να μην τα πολυλογώ, πήγαμε σπίτι στις 9. Η Καρμενσίτα ανακοίνωσε ότι πονάει η κοιλιά της και δεν ήθελε φαγητό. Την έστειλα για ύπνο χωρίς να φάει. Ο Σεμπάστιαν ζήτησε σάντουιτς χωρίς τυρί μόνο με χαμ. Του έφτιαξα σάντουιτς με χαλούμι και χαμ. Έφαγε μόνο το χαλούμι. Ο ΦΑ έφαγε μια φέτα ψωμί. Ο πασάς ξάπλωσε στον καναπέ.

9:30 τους είχα βάλει στα κρεβάτια τους, άπλωσα τα ρούχα που είχα στο πλυντήριο, φύλαξα αυτά που είχαν στεγνώσει και τις τρεις φανέλες που σιδέρωσα. Άδειασα και την βούρνα. 11 ξεράθηκα στο κρεβάτι.

Αυτά.

Σήμερα έστειλα την κόρη μου στο σχολείο με ασιδέρωτη φανέλα. Δεν νιώθω τύψεις. Καθόλου.