Τι άλλο θα ακούσω..

Η αποζημίωση μου για το γεγονός ότι μεγάλωσε η μέρα και δεν μαζεύονται τα βλαστάρια μου από την γειτονιά είναι οι ατάκες που ακούω.

Είναι μαζεμένοι έξω από την αυλή τα παιδιά. Διαφόρων ηλικιών.

Η Καρμενσίτα δεν ένιωθε και πολύ καλά οπότε καθόταν στην αυλή μαζί μου και ζωγράφιζε. Εγώ το βιβλίο μου.

Συνομήλικος της Καρμενσίτας, παρέας, ας τον πω Χοσέ.

Χοσέ γυρίζει προς το μέρος μας και φωνάζει από τα 20 μέτρα. «Καρμενσίταααααα, λέουν μου δαμέ ότι αγαπώ σε. Αγαπώ σε?»

Η κόρη μου γύρισε πάνω τον είδε και συνέχισε να ζωγραφίζει.

Εγώ δεν άντεξα, και του είπα «Καλά ρε Χοσέ, εσύ δεν ξέρεις? Ρωτάς?»

Δεν μου απάντησε. Συνέχισε την κουβέντα του.

Μεγαλεία ζω.