.

Το μνημονικό μου δεν είναι και από τα πιο δυνατά που υπάρχουν.

Κάποτε όμως μου έρχονται κάτι αναμνήσεις, οι οποίες είναι κομμάτια από γεγονότα που δεν θυμάμαι πότε έχουν γίνει, ή τι προηγήθηκε.

Κάθε φορά που θα αναφερθεί το ολοκαύτωμα μου έρχεται αναλαμπή από το σχολείο. Δεν θυμάμαι αν ήμουν γυμνάσιο ή λύκειο. Λύκειο πρέπει. Μας είχαν πάρει σε άλλο σχολείο να παρακολουθήσουμε ένα ζευγάρι Εβραίων που θα μας μιλούσαν για τις εμπειρίες τους. Δεν θυμάμαι αν ήταν αδέρφια ή όχι. Ένα πράγμα θυμάμαι, το μοναδικό όμως, από αυτά που μας είπαν. Τους είχαν μαζέψει μέσα σε ένα τραίνο. Δεν θυμάμαι που τους έπαιρναν, φαντάζομαι σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Έκλαιγε ένα μωρό. Ο στρατιώτης που τους πρόσεχε στο τραίνο είπε της μάνας του να το κάνει να σταματήσει. Το μωρό έκλεγε, δεν σταματούσε. Το παίρνει ο στρατιώτης, άνοιξε το παράθυρο και το πέταξε έξω.

Δεν μπόρεσα να ξεχάσω αυτή την εικόνα ποτέ. Θα μου πεις έγιναν και άλλα περιστατικά. Χειρότερα πράγματα. Το ξέρω. Δεν μπορώ να ξεχάσω αυτό το περιστατικό με τίποτα. Δεν ξέρω πως το θυμήθηκα σήμερα. Έπρεπε να το βγάλω από το σύστημα μου.