Ούφου.

Έχω επανειλημμένα πει στον εαυτό μου να μην λέω ότι κάποια απογεύματα τραβώ ζόρια. Ότι έχω κουραστεί λίγο και θα ήθελα σε κάποια φάση για καμιά βδομάδα να αναλάβει κάποιος άλλος την κούρσα για το μπαλέτο, τις δουλειές του σπιτιού, γενικά να γίνει εγώ για μια βδομάδα. Να σταθώ στα ίσια μου και ξανά. Απλά κάποιες φορές θέλω να πω τον πόνο μου να ξεφορτώσω για να μην κάνω έκρηξη.

Κουράστηκα όμως να προσπαθώ να πω τον πονο μου σε live άτομα γιατί συνήθως πετυχαίνω ένα από τα πιο κάτω ή συνδιασμό

->  Αυτοί που είναι αρκετά πιο εύκολη η ρουτίνα τους. Έχουν babysitting, παππούδες για κούρσες φροντιστηρίων, καλύτερα οικονομικά με αποτέλεσμα όταν ακούω εγώ για τις δικές τους δυσκολίες δεν λέω κάτι γιατί θα είμαι ολίγον αναίσθητη και μπορεί να δώκω και καμιά μπούφλα ανάποδη.

->  Αυτοί που συνήθως είναι πιο μεγάλοι και θα μου φουρνίσουν το γνωστό πριν από 30 χρόνια που γεννούσαν 4 και πάνω και βοηθούσαν και τους αντράδες τους στα χωράφια τι να πουν? Εσείς καλά την έχετε.

->  Αυτοί που θα με δουν με το υφάκι υπερβολική-σε-βρίσκω.

Το χειρότερο μου όταν μου πουν μα γιατί «δυσκολεύεστε?» εσείς οι σημερινές μάλλον υπερβολικές είσαστε. Νευριάζετε με το παραμικρό. Δεν έχετε υπομονή. Και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Ε όχι δεν είμαι υπερβολική. Μια χαρά είμαι. Δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να σιωπώ. Το ότι θα με ακούσεις εσύ να παραπονεθώ δεν είναι γιατί δεν αντέχω τα παιδιά μου το μισάωρο που με βλέπεις. Είναι γιατί εδώ και καιρό κοιμάμαι 6 ώρες το πολύ, πάω δουλειά, σχολάνω, τους τρέχω το απόγευμα, να καθαρίσω το σπίτι γιατί δεν φέρνω κοπέλα, τις ανάγκες του καθενός, έχω ένα παιδί το οποίο κάμνει θορύβους όση ώρα είναι ξύπνιος, είτε με το στόμα, είτε μιλώντας είτε παίζοντας, να βρω τι θα τους ταίσω…. Θαυμάζω αυτούς που έχουν περισσότερες. Θαυμάζω τους μονογονιούς για τον αγώνα τους. Αυτούς που έχουν άτομα στην οικογένεια τους με προβλήματα υγείας.

Τόσες είναι οι αντοχές μου αυτή την στιγμή. Οπότε απολογούμαι αν καμιά φορά χρειάζομαι και εγώ να πω ΟΥΦΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ.

Έχω καταφέρει επιτέλους να νιώσω λίγο καλύτερα ότι καλά τα πάω με τα οικογενειακά δρώμενα στο σπίτι. Δεν έχω παράπονο. Δεν τα καταφέρνω. Δεν είμαστε τέλοιοι. Αν περάσατε από το mall την Κυριακή το μεσημέρι χαίρω πολύ, είμαστε οικογένεια που είχε μαζί της ένα δίχρονο που αγκάνιζε και φώναζε και έκλαιε γιατί δεν τον αφήσαμε να κάτσει δυο ώρες στο αυτοκινητάκι. Αν έρθετε αυτή την στιγμή σπίτι μου το μισό σπίτι είναι σαν να πέρασε ανεμοστρόβιλος.

Ναι θα μπορούσαν να είναι κάπως πιο εύκολα αλλά μετά θα βαριόμασταν. Είμαστε μια χαρά. Υγεία να έχουμε.

Κάποιες φορές αφήστε τον άλλο απλά να πει ΟΥΦΟΥ. Χωρίς να πείτε τίποτα άλλο πικρόχολο, υποτιμητικό.

Ουφ. Ξεφόρτωσα.