Τα αγόρια.

Αρέσει στο αγόρι να διαλέγει το χρώμα που θα βάψω τα νύχια μου. Έχω κάτι στρασάκια και κάτι φιογκάκια που κολλούσα πάνω πριν να το παίξω μάνα. Δεν τα βάζω πλέον γιατί δεν προλαβαίνω. Μόλις που βρίσκω ώρα να περάσω ένα χέρι χρώμα. Που καιρός που έπαιζα και τα έκανα πουά και ριγέ.

Λοιπόν, επειδή του αρέσει να βλέπει τα χρώματα και τα σχήματα, αραιά και που με ρωτάει αν μπορεί να μου διαλέξει και πραματάκια να κολλήσω πάνω. Του εξήγησα ότι αν πάω να πλύνω πιάτα θα βγει. Αυτό πριν από βδομάδες.

Ψες για να αφήσει τους άλλους ήσυχους του είπα να διαλέξει χρώμα. Πηγαίνοντας προς το συρτάρι μου, τον ακούω. «Έχεις πιάτα σήμερα?» 

Είναι απίστευτο ότι του λέμε πράγματα τα αποθηκεύει και τα καταλαβαίνει κιόλας. Επειδή δεν μας ακούει τις περισσότερες φορές όταν λέμε να κάμει κάτι μπαίνεις αυθόρμητα στο mode να του συμπεριφέρεσαι σαν πιο μικρού. Με διαψεύδει καθημερινά. 

Όσο για τον Σεμπάστιαν... Τραγουδάει. Προτάσεις στην δική του γλώσσα λέει αλλά τραγουδάει κιόλας. Και κρύβεται όταν πάω να δω αν κοιμάται. Και δίνει αγκαλιές στην αγελάδα του. Και λέει και καληνύκτα.