Πρωί

Τα πρωινά μας έχουν ως εξής.

Παίζει το πρώτο ξυπνητήρι. Το κλείνω. Παίζει το δεύτερο ξυπνητήρι. Το κλείνω. Παίζει το τρίτο ξυπνητήρι. Το κλείνω. Παίζει το ξυπνητήρι του πασά. [που σημαίνει αργήσαμε]. Σηκώνουμαι. Φωνάζω των παιδιών να ξυπνήσουν. Κάποια πρωινά δοκιμάζω να βάλω μουσική αντί να τσιριλλώ. Ταυτόχρονα, ξυπνά το μπεμπέ και θέλει πρωινό. Σηκώνεται ο πασάς, αναλαμβάνει το γάλα. Η Καρμενσίτα είναι μέσα στο κρεβάτι ακόμα και περιμένει να έρθει η κυρία των τιμών να την ντύσει. Η κυρία των τιμών όμως θεωρεί ότι η αυτού μεγαλειότητα της αφού από 2,5 μπορούσε να ντυθεί μόνη της δεν θα της κάνει την χάρη. Η αυτού μεγαλειότητα Καρμενσίτα κατεβάζει προβοσκίδα. Ο Φελίππε Αλόνσο θεωρεί σοφό να περιμένει τον παπά του να τον ντύσει.

Μετά από αρκετές φωνές και νεύρα πάμε κουζίνα, παίρνουμε τσάντες, σακάκια (μετά που θα το πω 11 φορές φυσικά) κάτι στο χέρι για πρωινό, και βουρ της πόρτας μπας και προλάβουμε να πάμε πριν παίξει το κουδούνι. Φτάνω στην δουλειά, κατεβαίνω από το αυτοκίνητο και ελέγχω να δω αν φοράω ρούχα ή πυζάμες.

Κάθε πρωί σκέφτομαι πως τα βόλευαν οι γονιοί μου και θυμάμαι [γυμνάσιο τουλάχιστον] ότι σηκωνόμουν από το κρεβάτι και ο παπάς μου ήταν ήδη έτοιμος και μας έφτιαχνε καπήρες. Τρώγαμε πρόγευμα στο σπίτι και μετά να μας πάρουν σχολείο. Να θυμηθώ να ρωτήσω τι ώρα ξάπλωναν την νύκτα.

Την περασμένη βδομάδα, τους είπα ότι αν συμπληρώσουν την πρώτη σειρά στον πίνακα επιβράβευσης τους θα πάρουν μια έκπληξη. Κυριακή τα παιδιά μου απόκτησαν το πρώτο τους ξυπνητήρι. Ένα για τον καθένα.

Δευτέρα πρωί. Κάπου κοντά στο δεύτερο μου ξυπνητήρι, έρχεται η Καρμενσίτα στο δωμάτιο μας με το ξυπνητήρι της στο χέρι, εκσαστιασμένη που παίζει και σηκώθηκε. Ντύθηκε μια χαρά μόνη της. Φτάσαμε σχολείο στην ώρα μας.

Τρίτη πρωί. Ο Φελίππε Αλόνσο έχασε το ξυπνητήρι του. Η Καρμενσίτα πάλι μια χαρά.

Τετάρτη πρωί. Ένα από τα ίδια.

Πέμπτη πρωί. 7:18 έρχεται στο κρεβάτι ο Φελίππε Αλόνσο με όρεξη για αγκαλιές και φιλιά. Ξύπνησε μόνος του. Χωρίς ξυπνητήρι. Τα δικά μου τα έκλεισα. Ο πασάς έκλεισε το δικό του. Ο Σεμπάστιαν δεν έκλαψε και η Καρμενσίτα κοιμόταν του καλού καιρού. Φτάσαμε στο σχολείο 7:50!!!! Βρήκαμε το απόγευμα το ξυπνητήρι του Φελίππε Αλόνσο.

Παρασκευή πρωί. Όπως την πόμπα. Ξύπνησαν και οι δυο από τα ξυπνητήρια τους. Εγώ τα δικά μου τα έκλεισα. Διερωτούμαι γιατί κάμνω τον κόπο να τα βάζω. Ντύθηκαν μόνοι τους και 7.50 ήμουν δουλεια!!!!!!!!!

Για να δούμε πόσο θα πάει