Για να θυμάμαι… και να της θυμίσω.

Μεγαλεία.

Χτες.

Με προειδοποίησε ο πασάς ότι είχαν δράματα στο σχολείο με την φίλη της. Τσακώθηκαν και βγήκε η Κατίνα Παξινού από μέσα της δικής μου. Επίδαυρο στο φουλ.

Την παίρνω στο μάθημα της, τελειώνει και μπαίνουμε σπίτι στις 4:30.

Ε: Καρμενσίτα μου ώρα να διαβάσεις.

<Άκουσε τα γειτονόπουλα έξω να παίζουν>

Κ: Όταν διαβάσω και αλλάξω μπορώ να βγω έξω να παίξω?

Ε: Διάβασε εσύ και βλέπουμε.

Μέχρι να διαβάσει και να τα ελέγξω, έξω νύχτωσε. Φώναξαν και τα παιδιά να πάνε σπίτι τους οι γονείς τους γιατί είχε και ψύχρα.

Όταν συνειδητοποίησε ότι δεν θα έβγαινε έξω….. Πιο κουτί Πανδώρας!!!! Τι υστερία!!! Τι ήταν τούτο!!!!!!!!

Ξεκίνησε να φωνάζει, να χτυπιέται. Να μουγκρίζει.

Κ: Μου κατάστρεψες την ζωή μου. Δεν θέλω να υπάρχω. Γιατί να νυχτώνει γρήγορα. Δεν θέλω τον χειμώνα. Δεν με άφησες να βγω  έξω, και πεθύμησα να παίξω με τις φίλες μου. Δεν θέλω να μου μιλά κανένας.

Όλα αυτά με φωνές, κλάματα, υστερία, μουγκρητά.

Όλος περιέργως κατάφερα και ήμουν υπερβολικά ήρεμη. Της κατάστρεψα την ζωή λέει. Στα 6,5 της χρόνια. Θα τα ξαναπούμε σε καμιά 8ετία.

Τώρα πρέπει να βρεθεί κάποιος να πληρώσει την χτεσινή μου ηρεμία. Γιατί εγώ ήρεμο άτομο δεν είμαι.  

ΥΓ. Ξέχασα και το άλλο. Μετά που τέλειωσε η τραγωδία, πέρασα από το δωμάτιο της. Είδα τα ρούχα της πάλι πεταμένα, τσαλακωμένα. Μου φεύγει - ενώ είπα ότι δεν θα δώσω καθόλου συνέχεια - "μπορείς να μαζέψεις τα λερωμένα σου για να τα πλύνει η γαϊδούρα, ή μάλλον η υπηρέτρια σε παρακαλώ" - αρκετά ήρεμα.
Στο ένα λεπτό έρχεται στην πόρτα " Η μάμα μου δεν είναι ούτε γαϊδούρα ούτε υπηρέτρια. Κάμνει απλά δουλειές".