Για να θυμάμαι

Πρωί για το σχολείο με την μπάλα αγκαλιά.

Ε: Ποιος θα πάει να παίξει με τους φίλους του?

ΦΑ: Εγώ. Δε θα κατεβάσουμε την μπάλα στο σχολείο.

Ε: Οκ. Μπράβο βρε.
(Τις πιο πολλές φορές ήθελε να κατεβάζει τα παιχνίδια που κρατούσε).

Φτάνουμε στο σχολείο. Περάσαμε τον δρόμο. Μπήκε στην αυλή. Ανέβηκε σκαλιά. Άνοιξε πόρτα. Μπήκε μέσα και ξεκίνησε με το μάγκικο περπάτημα του προς την τάξη. Μόνος του. Χωρίς να θέλει αγκαλιά. Χωρίς να κλάψει την ώρα που έφυγα! Γιέεεεεεεεεεεεεειιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι….

Και χτες με ρώτησε στο αυτοκίνητο γιατί έχω παιδάκι στην κοιλιά μου και αν μπορούμε να φάμε γλυκό με μια αναπνοή. Και χωρίς να περιμένει απάντηση μου είπε ότι θα αγοράσει παιδάκι αυτός από το jumbo.