Δεν ακουγόταν τίποτα. Ησυχία. Κοιτάζω στο σαλόνι. Στεκόταν μπροστά από το στολισμένο δέντρο. Το κοίταζε με μια περίεργη σοβαρότητα. Κοίταζε αρχικά στο ύψος του και μετά σιγά σιγά προς τα πάνω. Κάνα λεπτό έτσι ακίνητος. Απλώνει το χεράκι χαϊδεύει το κλαδί και λέει "Αγαπώ". Μετά αγγίζει απαλά το δίπλα στολίδι και ξανά "Αγαπώ". Ξανά το κλαδί και "Αγαπώ". Ε αυτό ήταν.
Τελείωσε η σοβαρότητα. Χαμογελάει και γαργαλάει δυο τρία στολίδια και φεύγει. Το αγόρι μας.
Τελείωσε η σοβαρότητα. Χαμογελάει και γαργαλάει δυο τρία στολίδια και φεύγει. Το αγόρι μας.
Αχ πόσο αθώα είναι τα μωρά και πόσο αφοπλιστικά σου δίνουν κάποιες αλήθειες που εμείς αγνοούμε γιατία λλοτιωθήκαμε. Στα πιο απλά και όμορφα πράγματα
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι στα αμέσως επόμενα λεπτά να γίνεται ο χαμός στο σπίτι γιατί θέλει το παιχνίδι που κρατά η Καρμενσίτα και να πέφτουν μπούφλες ανάποδες. Χααα..
ΔιαγραφήΈχεις δίκαιο πάντως.
so sweet...!!!!!!!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή