Για να θυμάμαι...

Ο Φιλίππε Αλόνσο δεν έχει μιλήσει και πολύ ακόμα. Εκτός από τα βασικά και σημαντικά για τον ίδιο παπά, μάμα, παππού, γιαγιά, γατάκι, και το μισό όνομα της αδερφής του. Με αποτέλεσμα να πιάνω τον εαυτό μου να του συμπεριφέρομαι σαν να μην καταλαβαίνει όσα θα έπρεπε. Κάτι μικρά μικρά όμως καταλαβαίνεις ότι μια χαρά καταλάβει και μια χαρά ξέρει να κάνει πολλά πράγματα απλά επιλέγει πότε θέλει να ακούσει και πότε θέλει να είναι βρεφάκι ακόμα. Όπως σήμερα το πρωί που δεν ήθελε να αποχωριστεί την πιπίλα και τον αρκούδο του μέχρι το σχολείο. Αλλά κτύπησε την πόρτα της τάξης του μόνος του. Ενώ χτες έπιασε το πουλουκάκι του και το κουνούσε όπως του το κάνουμε εμείς και στο τέλος το βάζει στο μάγουλο μου και κάνει αυτός τον ήχο που κάνει το φιλάκι. Αλλά φιλάκι ο ίδιος να μου δώσει αν δεν κρατάω φαί δεν μου δίνει. Κατάλαβες??

Την κορού την χαίρομαι πάρα πολύ πόσο χαρούμενη μπαίνει στην τάξη. Και το καμάρι που έχει να τον πιάνει από το χέρι στο σχολείο της να πάνε μέχρι την τάξη της. Αχ και μεγαλώνουν τόσο γρήγορα.! Δεν γίνεται να υπάρχει και μια παύση?