Ραντεβού

Το παιδί μου που είναι πιο εύκολο να κολλήσει και να ζητήσει ηλεκτρονικό (στην περίπτωση μας τάμπλετ) είναι ο Φερνάντο Αλόνσο. Είναι παιδί που δεν παίζει μόνο του, δεν διαβάζει σχεδόν καθόλου βιβλία, και βαριέται εύκολα.

 

Είναι διακοπές, εγώ δουλεύω από σπίτι και ο ΦΑ ξυπνά κάθε μέρα στις 7:00. Στις 7:00. Και μου ξυπνά και τον Σεμπάστιαν μαζί για να έχει παρέα, στις 7:00. Αλλά στις 7:30 αρχίζουμε « μάμα μπορώ να παίξω με τον τάμπλετ;»

 

Προσπαθώ να μην τους το δίνω καθόλου εκτός και αν είναι απόλυτη ανάγκη (να έχω κανένα meeting και να μην θέλω να ακούγεται στο background η συζήτηση των αγοριών για πορτάκια με φωνή Στρουμφακίων και Μίνιον. Κάθε μία ώρα λοιπόν, ο ΦΑ να έρχεται και να ζητά τάμπλετ. Ε, σε κάποια φάση του είπα «έρχεσαι κάθε μια ώρα και το ζητάς την στιγμή που ξέρεις ότι δεν θα σου το δώσω πριν από το μεσημέρι. Σε μία ώρα θα κλείσω ραντεβού (το έγραψα και στην ατζέντα μου) και θα σε περιμένω να έρθεις να κλαφτείς για το τάμπλετ. Οκ?» Δεν είπε κάτι και έφυγε.

 

In the meantime, ο Σεμπάστιαν να μουρμουρά ότι θέλει σοκολάτα (του έδωσε η γειτόνισσα σοκολατένια αυγά και για τους τρεις). Του κλείνω και αυτουνού ραντεβού μισή ώρα μετά τον ΦΑ, και του είπα να έρθει και αυτός μετά να κλαφτεί για την σοκολάτα.

 

Αποτέλεσμα.

 

Ο ΦΑ μάλλον το πήρε εγωιστικά και δεν ήρθε στο ραντεβού. Win for me.

 

Ο Σεμπάστιαν ήρθε δυο λεπτά πιο γρήγορα (δεν ξέρω πως κατάλαβε πως πέρασε η ώρα).

 

Έδωσα την σοκολάτα και στους τρεις (10 λεπτά κέρδος ησυχίας για μένα), και ο ΦΑ θα πιάσει το τάμπλετ μόλις τελειώσει το μπάνιο του, εγώ έχω σχολάσει άρα 15 λεπτά win για μένα.

 

Όταν του πω ότι για 15 λεπτά ακόμα θα πρέπει να βοηθήσει να συγυρίσουμε πρώτα το δωμάτιο του θα έχω καινούργιο κύμα κλαμάτων, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.