Σχολείο ξανά.

Ξεκίνησαν τα σχολεία σήμερα μετά από τις διακοπές του Πάσχα. Χτες είχαμε διάφορες κλάψες γενικής φύσεως, γιατί να ξαπλώσουμε γρήγορα, δεν θέλω να πάω σχολείο, κλπ.

Το μεσημέρι που τους πήρα, είχα την φαεινή ιδέα να πω στα παιδιά μου ότι δεν θα τους εγκρίνω την εγγραφή για την νέα σχολική χρονιά. Χόντρυνα πολύ τις ιδιοτροπίες τους που μπορεί το πρωί να βαριούνται να παν σχολείο, ότι θα με δυσκολέψει ο ΦΑ να φτιάξει την τσάντα του για την επόμενη μέρα, και τους είπα φτάνει. Κουράστηκα και θέλω την ηρεμία μου πλέον. Περιττό να πω ότι ο Σεμπάστιαν ξεκίνησε να κλαίει. «μα δεν θα ξαναδώ τους φίλους μου?»

Τους είπα ότι θα τους βάλω για δουλειά. Στην αρχή ενθουσιάστηκε, αλλά μετά που σκέφτηκε την δουλειά μου, ότι είμαι μπροστά από το computer, άρχισε πάλι να κλαψουρίζει «δεν θέλω. Δεν είναι ωραία η δουλειά σου, είσαι όλη μέρα μπροστά από μια οθόνη» πετάχτηκε και ο Φελίππε Αλόνσο για να μου πει ότι θα πονέσουν τα μάτια τους από την πολλή ώρα μπροστά στο computer.

Τους είπα να μου που ένα καλό λόγο για να τους γράψω σχολείο και να το σκεφτώ.

 

Ο Σεμπάστιαν συνέχισε να κλαψουρίζει, ο ΦΑ μου είπε ότι θα ήθελε να συνεχίσει γιατί μαθαίνουν πράματα.

 

Και κάπως έτσι ενθουσιαστήκαν ξανά τα παιδιά μου για το σχολείο.

 

Η Καρμενσίτα όλη αυτή την ώρα χαζογελούσε by the way.

 

Αχ τι ωραία αυτή η ηλικία που λέω ότι θέλω και με πιστεύουν.