Προχτές πήγαμε σπίτι μετά από το σχολείο και φροντιστήριο. Η
ρουτίνα συνήθως είναι να μπούμε σπίτι, να αδειάσουν τις τσάντες τους, να
τελειώσουν μαθήματα αν δεν τα έχουνε τελειώσει το μεσημέρι στην γιαγιά τους και
να τα δω. Δεν κατάλαβα καλά καλά πια ήταν η αφορμή, αλλά το κορίτσι έκανε
έκρηξη. Ξεκίνησε να κλαίει, να λέει δεν νιώθει καλά.. της είπα να ηρεμίσει και
να μιλήσουμε.
Να σημειώσω ότι ήταν πάρα πολύ φρόνιμοι ο Σεμπάστιαν και ο
Φελίππε Αλόνσο. Έπρεπε να έχουμε το δράμα της μέρας.
Έρχεται η Καρμενσίτα ζητώντας αγκαλιά και κλαίγοντας. Στην ερώτηση
τι έπαθε, ξέσπασε πάλι διαμαρτυρόμενη.
«Δεν μπορώ άλλο. Όλη μέρα να κάμνουμε πράματα. Κρατάτε αποστάσεις,
και κρατάτε αποστάσεις, και κρατάτε αποστάσεις. Πολλή πίεση. Και πρέπει το ένα και
πρέπει το άλλο. Και κρατάτε αποστάσεις. Και πρέπει.»
Οπότε της λέω ότι όσο αφορά τις αποστάσεις και την προστασία
από τα μικρόβια, δεν έχει και πολλές επιλογές. Αν δεν θέλει να αρρωστήσει
πρέπει να προσέχει. Όσο αφορά τα υπόλοιπα πρέπει, της είπα ότι είναι τα
πράγματα που τους λέμε για να τους θυμήσουμε τι ακολουθεί και τι έχουν να
κάνουν. Έτσι της είπα ότι για μία βδομάδα θα της δώσω άδεια από τα υπόλοιπα
πρέπει. Δεν θα την θυμίσω να κάνει μπάνιο, να φτιάξει την τσάντα της, να
κάνουμε γρήγορα για να φτάσουμε στην ώρα μας στο μάθημα τους, γενικά δεν θα της
πω τίποτα από τα συνηθισμένα πρέπει.
Χτες περίμενε ότι την ώρα του μαθήματος της θα πήγαινα στο
βιβλιοπωλείο να πάρω τα πράγματα που χρειάζεται για την τέχνη την επόμενη βδομάδα.
Ε δεν πήγα. Μπαίνει στο αυτοκίνητο με μια ανυπομονησία..
Κ: «πήγες βιβλιοπωλείο, μάμα; Τα βρήκες;»
Ε: «όχι δεν πήγα»
Βλέπω από το καθρεφτάκι το πρόσωπο της που αμέσως σοβάρεψε.
Ε: «γιατί Καρμενσίτα μου έπρεπε; Την άλλη βδομάδα τα
χρειάζεσαι, δεν είπαμε ότι θα κάνουμε διάλειμμα από τα πρέπει;»
Νομίζω δεν της άρεσε.
Σήμερα το πρωί, έψαχνε το κουτί που βάζει το σάντουιτς της για
το σχολείο για να βάλει το κέικ της. Δεν το έβρισκε. Στην θέση του δεν ήταν,
στην βούρνα δεν ήταν. Ήταν στην τσάντα της ακόμα από χτες. Εννοείτε ότι το
έριξα το «δεν έπρεπε να σε θυμίσω να αδειάσεις την τσάντα σου» είμαι και εγώ ολίγον
πίκρισσα.
Να δούμε πόσο θα αντέξω και εγώ μέχρι την επόμενη Τετάρτη.
Ζουν κι εκείνοι το δράμα τους. Εν μπορούμε να ζητούμε να αναλάβουν ευθύνες που ούτε καν οι ενήλικες εν αναλαμβάνουν. Μπορούμε να το ζητούμε βασικά, απλά εν μπορούμε να περιμένουμε ότι η αντιδράεις θα είναι συγκροτημένες και ότι θα έχουν την υπομονή να ακολουθούν οδηγίες για πάντα. Εν καλό το ότι κάθεται και σκάει για τούτα γιατί φαίνεται να εν άτομο που παίρνει στα σοβαρά τα πράγματα που πρέπει. Αλλά δικαιούται διάλειμμα. Κι αξίζει το. Και όλοι μας δικαιούμαστε μικρά διαλείμματα άμα τα αξίζουμε, φτάνει να μεν ζούμε ένα αιώνιο διάλειμμα όλοι μαζί γιατί φτάνουμε σε ακραία σήμεία που έχουν αντίκτυπο σε άλλους και δεν είναι ωραίο. Τωρά να κάμει το μωρό ένα διάλειμμα που όσα γίνεται, και να φορτωθεί κάποιος για κάποιες μέρες λίγα παραπάνω πράματα για να του δώσει το χώρο και το χρόνο του να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις του και να συνεχίσει, έννεν κακό. Η ψυχική μας υγεία εν κάτι που αμελούμε, αγνοούμε, και υποτιμούμε. Εν καλό να ξέρει ότι άμα νιώθει τόσο overwhelmed (που λέγαμε και στο χωριό μας) μπορεί να έχει στήριξη που τους δικούς της, και να μπορεί να το ανταποδώσει αύριο πάρακατω.
ΑπάντησηΔιαγραφήMoonlight
Πέρασε η βδομάδα. Ηρέμησε η αλήθεια. Δεν της άρεσε που πήρα και εγώ την ίδια βδομάδα και τα πράγματα που ήθελε να γίνουν δεν γίνονταν την ώρα που ήθελε. Είναι και είμαι πιο χαλαρά αυτή την βδομάδα.
ΔιαγραφήΟπότε βλέπω ότι έχουμε win-win κατάσταση. Προς το παρόν, τουλάχιστον.
Πρέπει να θυμίζω συνέχεια αυτό που λες του εαυτού μου. Ότι πρέπει να χαλαρώνω και λίγο. Χτες που είχα ημικρανία και ξάπλωσα στον καναπέ και δεν τους είπα τίποτα για κάνα δίωρο ήταν και τα τρια πιο χαλαρά. Άρα καταλήγω στο ότι το άγχος το δικό μου τα κάνει όλα πιο νευρικά.