Φάε ένα σάντουιτς.

Έχω ένα "μεγάλο" πρόβλημα που αφορά την καθημερινότητα μου.

Τα παιδιά να παν τουαλέτα πριν να φύγουμε από το σπίτι.

Το δικό τους point of view.

Δεν θέλω τώρα μάνα.

Είναι πιο ενδιαφέρον να σπάζω την ροή του απογεύματος, θέλοντας να πάω για την ανάγκη μου σε χώρους που δεν ξέρουμε καν αν έχει τουαλέτα.

Το δικό μου point of view.

Δεν μπορώ τις δημόσιες τουαλέτες.

Επίσης είναι άκρως εκνευριστικό να προσπαθώ να γίνουν τα διάφορα κουτσοδούλια εκτός σπιτιού με το θέμα της τουαλέτας στην μέση.

Υποψιάζομαι ότι είμαι υπερβολική αλλά μου δημιουργεί τόσο άγχος και νεύρα. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ. Καθόλου. Σπάσιμο νεύρων.

Ειδικά όταν προσπαθώ να το παίξω ήρεμος γονιός, να μην καταπιέσω το παιδί, και μόλις φύγουμε από σπίτι στα δέκα λεπτά να θέλει τουαλέτα. 

Αυτό. Ήθελα να το πω κάπου. Αν και νομίζω  τα ξαναείπα εδώ. 

In other news.

Στο αυτοκίνητο.

Πήρα τα άλλα δυο στο μάθημα, ο Σεμπάστιαν κοιμήθηκε, σταμάτησα και σε ένα εργαστήρι ψωμιού και πήρα ένα σάντουιτς.

Λέω θα τον αφήσω να κοιμηθεί λίγο, να φάω και εγώ και μετά τον ξυπνώ. Κοιμήθηκε με το ένα πόδι διπλωμένο όμως οπότε ξυπνά κλαίγοντας. Μούδιασε το πόδι του.

«Θα περάσει σε λίγα λεπτά» του λέω.

«Είναι σε πολλά που θα περάσει» μου απάντησε, εννοείται κλαίγοντας.

Ακούει το σακούλι από το σάντουιτς...

«Είναι καλό για τα πονήματα.»

«Ποιο?»

«Το σάντουιτς.. είναι καλό για τα πονήματα» επιμένει.

Έχετε και εσείς πόνο? Φάτε ένα σάντουιτς.

ΥΓ. Λες το σάντουιτς να βοηθήσει και στα νεύρα με το θέμα της τουαλέτας?