Μπας και το ακολουθήσω αυτή την φορά..

Χτες ήταν μια από αυτές τις μέρες, τα απογεύματα μάλλον, που πρέπει να θυμάμαι.

Στην προσπάθεια μου να μην μου ξεφύγουν κοπελλούδκια, να μην κάμουν ζημιές και γενικά να προλάβω να κάμω και τις υποχρεώσεις σαν σωστή Κυπραία μάνα/σύζυγος/Ιζάουρα γίνομαι εκνευριστικά πιεστική, νευρική και γενικώς φάουσα.

Χτες λοιπόν, σκεφτόμενη ότι δεν πάει άλλο να είμαι μέσα στην ένταση είπα «Σκατά δεν με ενδιαφέρει.» Θα τα βρούμε.

Ο μικρός μας βγήκε πιο επαναστάτης από τους άλλους δυο. Ή απλά βλέποντας τους πιο μεγάλους θέλει και αυτός να κάμει τα δικά του. Να περπατάει μόνος του χωρίς να του κρατούμε το χέρι και άλλα τέτοια που από την ένταση να επαναφέρω τάξη είμαι ασορτί με τις ημικρανίες κάθε λίγο.

Στο σούπερμαρκετ είναι ο καμός του να μην μπει στο καρότσι. Δεν τον αφήνω γιατί δεν ακούει, φεύγει από κοντά μου, και γενικά τρέχει σαν να είναι ο Καρλ Λούις. Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήθελα και τίποτα να αγοράσω σκέφτηκα να τον τρενάρω στο να με ακούει. Του εξηγώ από το αυτοκίνητο ότι δεν θα μπει στο καρότσι παρά μόνο όταν φτάσουμε στο ταμείο, και ότι θέλω να με ακούει και να είναι κοντά μου. Η χαρά του απερίγραπτη.

Οφείλω να πω ότι ήταν πάρα πολύ καλός. Τον άφησα να δει και τα χριστουγεννιάτικα στολίδια. Αγκάλιασε τα δέντρα, έκατσε μαζί με τους τάρανδους να κάμουν παρέα και να βγάλουν φωτογραφία… Καλά τα πήγε. Άκουα συνέχεια τον εαυτό μου να επαναλαμβάνει και να θυμίζει να μην απομακρύνεται. Καλά τα πήγα. Στο ταμείο μπήκε κανονικά στο καρότσι. Πόμπα. Reminder : να είμαι πιο χαλαρή μαζί του να μην νιώθει ότι τον τραβώ συνεχώς.

Επεισόδιο δυο της μέρας. Μπαίνοντας σπίτι στις 7 παρά, κανονικά θα έπρεπε να ξεκινήσω, πλυντήρια να ετοιμάσω πράγματα για την επόμενη, κουτσοδουλειές του σπιτιού… Έρχεται και ο πασάς του σπιτιού την ίδια ώρα σπίτι και ξεκινάει το πρήξιμο από τον ΦΑ αυτή την φορά προς τον παπά του. «Έλα να παίξουμε, έλα να παίξουμε, παπά έλα να παίξουμε». Διάθεση μηδέν για παιχνίδι.

Αγαπημένο αντικείμενο του μήνα για μένα η χαρτότελλα. Πήρα δυο ξύλινες κουτάλες, δυο χάρτινα πιάτα και ένα μπαλόνι και ξέχασε τον παπά του μια χαρά για το επόμενο εικοσάλεπτο γιατί παίζαμε τένις. Να σημειωθεί και ο θαυμασμός του στο πρόσωπο μου γιατί ξέρω καταπληκτικό τένις (νοτ) και που έμαθα να παίζω τόσο καλά τένις (τι ωραία που ενθουσιάζονται έτσι εύκολα).

Θα πρέπει να γράψω και ένα ποστ με τίτλο, «Χαρτότελλα: το φάρμακο ενάντια στην βαρεμάρα».

Γενικώς να θυμούμαι να χαλαρώνω.