Στο σπίτι είχαμε ένα κρεβάτι που δεν το χρειαζόμασταν πια. Το ήθελε η μάνα μου. Οκ. Μένουμε σε διαφορετικές πόλεις όμως. Το σήριαλ για το πώς και πότε θα πάρουμε το κρεβάτι δεν είναι του παρόντος. Σαν καλοί Κυπραίοι, δανειστήκαμε το αυτοκίνητο του κουμπάρου που πάει κυνήγι και έχει και καρότσα.

Ξυπνούμε το πρωί. 1:30 ώρα για να κατεβάσουμε το κρεβάτι από τον πάνω όροφο και να φορτωθεί στο καρότσι, να γίνουν και οι 12 κόμποι για να το κρατούν στην θέση του και να μην έχουμε κανένα χαττά στον δρόμο. Δέσαμε και μια κόκκινη φούστα στο πίσω μέρος του καροτσιού να ξεχωρίζουμε καλύτερα. Φορτώνουμε τα κοπελούδια, τους δένουμε και αυτούς για να μείνουν στις θέσεις τους και μπαίνουμε και εμείς.

Ο γιος να φωνάζει με μια χαρά μεγάλη.

ΦΑ: «Παπάααααα το αυτοκίνητο έχει και σταθερό τηλέφωνο. Κάποιος μπορεί να μας πιάσει τηλέφωνο.»

(το αυτοκίνητο είχε ένα τηλέφωνο 15 χρονών, προ touch εποχής, οπότε σαφέστατα το παιδί μου θεώρησε ότι δεν είναι κινητό.)

Με το που ξεκινάει η μηχανή και προχωρήσαμε λίγο η κόρη..

Κ: «Ααααα είναι πολύ ωραίο το αυτοκίνητο κάνει και μασάαααααααζζζ»…

Όταν οι σούστες δεν κρύβουν τις κακοτεχνίες στον δρόμο.

Να αναφέρω ότι το παράθυρο άνοιγε με μανελούδα και για λίγο ακούγαμε Frank Sinatra από κασέτα. Είχε όμως air condition.

Πιάσαμε και τον παλιό δρόμο που μας πήρε η διαδρομή των 50 λεπτών ενάμιση ώρα…

Σαν να πήγα 30 χρόνια πίσω όταν πηγαίναμε στο χωριό. Τέτοιες αναμνήσεις. Τι καλό κουμπάρο που έχουμε. J