Τα γράφω εδώ
γιατί δεν θέλω να τα πω σε κανένα άλλο. Δεν θέλω κανένας να μου δώσει λύσεις.
Νομίζω ξέρω που πρέπει να προσπαθήσω περισσότερο και τι πρέπει να διορθώσω.
Απλά πρέπει να τα πω να φύγουν από πάνω μου. Μέσες άκρες μπορώ να πω κάποιου
δεν είχα το καλύτερο πρωινό ή το πιο ήρεμο αλλά όχι το extend του frustration μου.
Σήμερα το έχασα
το παιχνίδι με την υπομονή πάλι. Έβαλα τις φωνές πρωί – πρωί στο αυτοκίνητο. Ήθελα
να ήταν ήρεμη αυτή η εγκυμοσύνη όπως την πρώτη μου. Μπα.
Με έπιασε το
παράπονο που δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ. Ένιωσα μόνη μου να παλεύω και ξέρω ότι
δεν είμαι. Ο ΦΑ πρέπει να κατάλαβε ότι δεν τον παίρνει σήμερα. Καθόταν σε μια
γωνιά και παρακολουθούσε το πανδαιμόνιο. Όσοι έχουν έφηβους θα μου πουν τα
βάσανα σου είναι πίσω. Φαντάζομαι ο καθένας βλέπει την καθημερινότητα του.
Θα μου περάσει. Θα
μας περάσει. #worldproblems.
:D
Τα είπα…
ΥΓ. Και ξέρω ότι έχει
σοβαρότερα προβλήματα από παιδικά tantrums του πρωινού.
Συμβουλές δεν δίνω.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜόνο υπενθυμίζω - τι κοινό μπορεί να έχει μια τρίτη εγκυμοσύνη με την πρώτη από θέμα ηρεμίας;
"Κουβαλάς" δύο πιτσιρτακια στο διάβα σου.
Να είσαι επιεικής με τον εαυτό σου και γράφε τα να ξεσπάς.
Γι αυτό εφευρέθηκε το μπλοκινγκ :)
Μου πήρε καιρό να το παραδεχτώ. Έπρεπε να γράφω πιο συχνά... :)
Διαγραφή