Loosing it...

Εδώ και χρόνια, αραιά και που, βλέπω ένα πατέρα με τον γιο του να κάνουν την βόλτα τους όπως όλος ο κόσμος. Τον κρατάει πάντα από το χέρι, και με ένα μαντήλι του σκουπίζει τον ιδρώτα. Ο πατέρας τον γιο. Πάντα. Δεν είδα μια φορά αυτόν τον άνθρωπο να χάνει την υπομονή του. Δεν ξέρω σπίτι τους τι κάνουν, εγώ βλέπω μόνο την βόλτα τους. Και το μόνο που νιώθω αυτή την στιγμή που τον σκέφτομαι είναι ντροπή για μένα.

Έχασα την υπομονή μου σήμερα με την Καρμενσίτα. Δεν την κτύπησα, νομίζω δεν φώναξα (είμαι και του ύπνου το πρωί και δεν θυμάμαι), αλλά εκνευρίστηκα και θύμωσα. Δεν ήθελε να ντυθεί για να πάμε σχολείο-δουλειά. Είναι υπναρού. Αυτό το ξέρω. Έχω ένα κορίτσι που είναι καλά. Και καταφέρνω να βγαίνω εκτός ελέγχου. Στην ουσία δεν έχουμε πρόβλημα μαζί της κανένα, ούτε συμπεριφοράς, ούτε τίποτα άλλο. Υπόδειγμα στο σχολείο.

Και καταφέρνω να αφήνω να με πνίγουν οι δουλειές και η κούραση. Σήμερα με τα νεύρα μου  νομίζω την έκανα να νιώθει τύψεις. Μόλις έκατσα στο γραφείο και μου πέρασε το πρώτο κύμα θυμού μου ήρθε στο μυαλό ο κύριος αυτός.

Με μια μίνι «ψυχανάλυση», με μένα θυμώνω που δεν μπορώ να οργανωθώ καλύτερα, να προλαβαίνω και τις δουλειές του σπιτιού και να έχουμε όλοι ένα πρόγραμμα για να μπορώ να ξυπνάω και εγώ το πρώι και να μην χρειάζεται να τρέχουμε και να βιάζω τα πράγματα. Πως τα κατάφερνε ρε η μάνα μου? Και οι υπόλοιπες μανάδες ?