Plan C

Να δω πόσα πλαν θα αλλάξω μέχρι να τα βρούμε με τον Φελιππε Αλόνσο. Σήμερα έφτασα αρκετά κάτω με την υπομονή μου. Ήθελα να μείνω ένα κουβάρι σε μια γωνιά. Φταίει και ο πόνος από την πλέον πανηγυρική πτώση από την σκάλα. Πρέπει να κωστωθηκε το γνωστό σε όλους καυλονούρι. Από την ένταση δεν κοιμάμαι και γρήγορα, με δυσκολεύει και το κωστομα (πως γραφεται το γέρημο, ετσι:κωστομα, ετσι:κοστωμα η ετσι: κωστωμα). Αυτά μαζί με το παιδί νο. 2 που όση ώρα είμαι από πάνω του είναι ένα χαρούμενο μωρό. Μόλις μετακινηθώ λίγο κλαίει. Δεν χάνει την αδερφή του από τα μάτια του και μου δείχνει κάποιες φορές ότι "δεν είναι εσένα που θέλω αλλά την αδερφή μου". Δεν μπορω να ζητήσω από το 3χρονο να στέκεται μπροστά του για να μην κλαιει.
Και ερχόμαστε στο πλαν σι. Από αύριο ξαναγνωριζόμαστε. κάτι σαν Σκαρλετ-αύριο-είναι-καινούργια-μέρα. θα προσπαθήσω να οργανώσω και σινεμά βραδιές με τον Δον Χουάν, μπας και μπούμε σε νορμάλ ρυθμούς.