New.

Θα είμαστε ένα μήνα χωρίς internet.. ένα μήνα. Είμαστε στην εξοχή από την Παρασκευή. Είναι τόση ησυχία που νομίζεις ότι κάτι πάει στραβά. Το μόνο που ακούγεται αραιά και που είναι η Καρμενσίτα που θέλει πιπίλα.
Μας πήρε τρεις μέρες με τον πασά να μεταφέρουμε τα περισσότερα έπιπλα. Το πρωί της πρώτης μέρας μόλις φορτώσαμε τους καναπέδες, χαρωπά, στραμπούλιξα το πόδι μου κουβαλώντας μαξιλάρια. Πρώτη φορά προσγειώνομαι και δεν γελώ. Πόνος!! Εννοείτε ότι έβαλα πάγο εκείνη την ώρα αλλά δεν έλεγε να μην μεταφέρουμε τίποτα. Κούτσαλα-κούτσαλα πέρασε η πρώτη μέρα. Φούσκωσε μέχρι την νύκτα. Οπότε ζητήσαμε την ευγενική βοήθεια και χέρια του νέου κουμπάρου, να είναι καλά ο άνθρωπος. Μόνο και μόνο να βγει το στρώμα στον όροφο άσε. Τέσσερα άτομα και έφαα και μια γονατιά στο μέτωπο από τον κουμπάρο. Την επόμενη μέρα ξανά μεταφορά κουτιών γεμάτων διάφορα πατσαρικολόγια δικά μου πιο πολύ. Καλά πήγε αλλά έχουμε ακόμα πράγματα στο διαμέρισμα που πρέπει να έρθουν σπίτι.
Εγώ γιατί δεν έχω δει βροχές ακόμα? Τι στο καλό γίνεται? Που πάει λάθος ο καιρός? Έχασα κανένα επεισόδιο? Είμαι ακόμα με τα κοντομάνικα.
Η Καρμενσίτα είναι στις γλύκες της. Highlight να θέλει να σου χαϊδέψει το πάνω μέρος του κεφαλιού. Με επακόλουθο οι πέντε τρίχες που έχω για μαλλιά να μείνουν τρεις.

Α και το πρωί έπεσα από τις σκάλες κάτω. Κατέβηκα να φτιάξω το γάλα της Καρμενσίτας, τα δυο τελευταία σκαλιά ο εγκέφαλος μου τα αγνόησε πλήρως και βρέθηκα γονατιστή χαμέ. Καλό ε?