Τι κάνεις όταν...

Ξεκίνησα να το γράφω κάπου στις 2 το πρωί όταν δεν μπορούσα να κοιμηθώ μετά από τα reruns του Strictly Come Dancing. Είναι 4 τώρα!!! Όχι δεν μου πήρε 2 ώρες να γράψω μια πρόταση. Αρχικά νόμιζα ότι ακούω φωνές. Τηλεόραση κλειστή, το ίδιο και το ράδιο. Φωνές συνεχίζονται. Τσακωνόταν η γειτόνισσα μας. Λες. Άντε καυγαδάκι με τον άντρα της είναι θα περάσει. Οι φωνές συνεχίζονται πιο έντονες. Τρία άτομα όχι δύο. Ένας κρότος σαν κάτι να πετάχτηκε. Σκέφτεσαι. Να πάρω αστυνομία ή είμαι υπερβολική. Να πάρω αστυνομία και το πρωί να βρω ζημιά στο αυτοκίνητο μου πχ? Οι φωνές από τρεις έγιναν περισσότερες. Αυτοκίνητα να φεύγουν. Ακούστηκε και μια πουρού. Ξύπνησε και ο πασάς (καλά όχι από τις φωνές αλλά από μένα που σηκωνόμουν από το κρεβάτι κάθε πέντε λεπτά, η πριγκίπισσα κανονικά ο beauty sleep της). Κατά τις τρεις το πρωί, δεν ξέρουμε πόσα άτομα ήταν, να φωνάζουν να τσακώνονται και κάποιος να τρώει ξύλο. Ο κάλαθος τον αχρήστων αρχικά και μετά πλάσμα. Εκεί τηλεφωνήσαμε. Φόνος δεν έγινε. Από ότι ξέρω τουλάχιστον. Η κοπέλα που φαίνεται να έφαγε το ξύλο το είπε στους αστυνομικούς, έφυγαν όλοι να παν σπίτια τους και δουλειές τους, και εγώ κάθομαι χωρίς καν να μπορώ να χασμουρηθώ. Ο ύπνος πήγε μαζί τους.

Είναι καιρός να φύγω από εδώ. Ελπίζω εκεί που θα πάμε να είναι πιο ήρεμα (και να μην γρουσούζεψα τον εαυτό μου τώρα).

Πάω για πρωινό πακετάρισμα.

Υ.Γ. Έχω και μια απορία. Τα βιβλία πως να τα μεταφέρω πιο εύκολα. Μεγάλες κάσσιες που φορούν πολλά δεν βολεύει γιατί ποιος θα τις κουβαλήσει μετά. Μικρές θα μας πάρει μια βδομάδα. Any ideas? Και φλυντζάνια, ποτήρια, γυαλικά κλπ κάσσιες και αυτά?

Υ.Γ.2. Καλό μήνα!