Θα με φαν οι μούγιες.

Πως πάει μια Δευτέρα πόμπα? Κάθομαι στο γραφείο, παράγγειλα καρπούζι και διαβάζω και κάτι στην οθόνη. Φέρνω μηχανικά το πιρούνι στο στόμα με το καρπούζι. Γλιάζει το καρπούζι και πέφτει στο πιάτο (το οποίο πιάτο εννοείτε ότι έχει το ζουμούδι που έμεινε από το υπόλοιπο καρπούζι και μερικές κοκκονούδες) οπότε έχει πιτσιλιαστεί το γραφείο-οθόνη-keyboard-χέρια μου-τα πάντα με ζουμιά καρπουζιού!!!!!!!

Τι γίνεται με τα νούμερα των ρούχων? Πάλι το πιο μεγάλο size των καταστημάτων δεν μου κάμνει. Τελικά είμαι και πολύ large. Σουλατσάροντας καταστήματα με την μπέμπα, την γιαγιά, τον ξάδερφο (έτσι πάμε καταστήματα εμείς όλο το σόι), το καρότσι το έχει ιδιοκτησία ο πασάς. Δεν γίνεται να κρατάει άλλος το καρότσι. Κανόνας. Με ένα μπαλόνι κουτσακομένο στην κάθε πλευρά του καροτσιού (ναι εμείς ήμασταν αν μας είδατε), και ένα να το κρατά στο χέρι. Περπατώντας αμέριμνος μπροστά από τις βιτρίνες σπάζει το ένα το μπαλόνι σχεδόν στα μούτρα της μπέμπας. Το κλάμα που έσυρε μπορείτε να το φανταστείτε!!! Καταφέραμε και την ηρεμήσαμε, αφαιρέσαμε και τα άλλα μπαλόνια από την αμαξού και συνεχίσαμε τις βόλτες. Βγαίνω από το τελευταίο κατάστημα που είχα μπει, άφαντος. Πήγε λέει να αλλάξει πάνα στην μπέμπα. Περίεργο γιατί φρόντισε να μας γεμίσει το πανί πριν να κατεβούμε από το αυτοκίνητο. Μετά από δέκα λεπτά έρχεται πίσω με το ύφος του «δεν έχεις ξαναδεί τέτοιο πράγμα – ούτε έχεις ζήσει τέτοια εμπειρία». Apparently η μπέμπα με το που έσπασε το μπαλόνι χέστηκε «με το συμπάθιο» από τον φόβο της κανονικότατα και με τον νόμο. Όλο το πανί!!!! Το καημένο. Νόμιζα ότι ήταν απλά μύθος το θέμα αλλά τελικά συμβαίνει.. Ηθικό δίδαγμα. Μπαλόνια κοντά στο μπεμπέ δεν έχει ξανά.